غزل شمارهٔ ۶۹۲۸

برداشت: کوچک‌دلی و فروتنی می‌تواند سبب تسلط و قدرت بر جهان باشد، همان‌طور که سلیمان با یک انگشتری به این قدرت دست یافت.

برداشت: دریا چطور می‌تواند با درد و رنج دل عاشقی مقابله کند؟ خورشید حتی با یک قطره شبنم هم سیر نمی‌شود.

برداشت: زندگی بی‌ثمر و بی‌هدف، دلش از عشق خاموش شده و در نگاه مردم، به مانند درختی افسرده و محزون به نظر می‌رسد.

برداشت: اگر همسایه‌ای وجود نداشته باشد، بی‌شک عیبی وجود دارد؛ زیرا مانند ملک و سرزمینی که برای کسی نیست، وجود ندارد.

برداشت: گرچه در روز روشن و تابناک همچون ماه، عشق و محبت را در دل داشتم، اما در دل و جانم، کسی بود که به همه احساسات و زندگی‌ام آگاهی داشت و همه چیز را زیر نظر داشت.

برداشت: اگرچه دلم از شرم گناه به شدت غمگین است، اما همچنان دامان باغ را، که نماد زیبایی و طهارت است، با قطره‌ای شبنم نخواهد پوشاند.

برداشت: خنده‌ای بدون نتیجه و عاقبت، بی‌فایده و ناپسند است. انسانی که مانند صبح، روشن و با زندگی است، نباید فقط به لحظه‌ای کم‌ارزش بپردازد.

برداشت: اگر دنیا آنچه می‌خواهی را به تو نمی‌دهد، ناامید نشو. بایست و بگو که به تو وابستگی محکمی ندارم.

برداشت: عیسی هرگز از زمین به آسمان چهارم فرار نمی‌کرد؛ او زیر آسمان پر از مشکلات و درد، امیدی برای همراهی و دوستی داشت.

برداشت: ماه اگرچه در زیر نگین مهر قرار دارد و زیبا به نظر می‌رسد، اما به دلیل داغی که در درونش دارد، نمی‌تواند خود را از چاله‌ای که در آن افتاده، رها کند.

برداشت: صائب، وقتی به عشق عمیق و ناشناخته می‌نگرم، به این نتیجه می‌رسم که برای ما همین که در بین تمام دنیا یک دوست خوب و صمیمی داریم کافی است.