غزل شمارهٔ ۶۹۲۷

برداشت: ای گل، چشم و نظر تو به بازیگری و ناز افرادی است که فریبکارند و از سادگی‌ات غافل هستی، در حالی که زخم‌ها و مشکلاتی مانند خس و خار به سادگی تو آسیب می‌زنند و تو در این مورد بی‌خبر هستی.

برداشت: ای گل، تو در آغوش دیگران غافل هستی، مانند آینه‌ای که از زنگار آفت غافل است.

برداشت: در خواب عمیق و شیرین خود غرق شده‌ای و از تهاجم مشکلات و فتنه‌ها بی‌خبر هستی.

برداشت: آیینه‌ای که شکسته است، در دست تو است و از شدت اضطراب و تشنگی برای دیدار، غافلی.

برداشت: هر موی بر بدنت نماد حسرتی است که به آن واقف هستی، اگر متوجه شوی که چقدر از حقیقت بی‌خبر هستی.

برداشت: تو برای خود زندگی را در زیر آسمان گسترده‌ای و در حالی که در تنگی و محدودیت قرار داری، از زیبایی‌های اطراف غافل هستی.

برداشت: اگر خواهان موفقیت و نعمت هستی، باید از آرامش و امنیتی که در سایه دیوار غفلت وجود دارد بیرون بیایی.

برداشت: وقتی که برای به دست آوردن ثروت و زیبایی تلاش می‌کنی، ممکن است از گنج‌های واقعی و ارزشمند خود غافل باشی.

برداشت: تو چنان به وضعیت راحتی خود چسبیده‌ای که از تلاش برای رسیدن به موفقیت و خوشبختی غافلی.

برداشت: از آنجایی که تو از رئیس کاروان بی‌خبر هستی، همیشه قلبت مثل زنگ می‌تپد و نگران هستی.

برداشت: از گذر عمر و ناپایداری آن آگاه نیستی، همچون کاروانی که در بی‌اهمیتی و بی‌خیالی، با شتاب می‌گذرد.

برداشت: تو فکر می‌کنی که دل من کاملاً به تو وابسته است، در حالی که از نیرنگ‌های دنیا و فریب‌های آن غافلی.