غزل شمارهٔ ۶۹۲۶

برداشت: از نشانه‌های نشئگی و مستی، طولانی بودن مسیر تو است که در این حالت، به هر سمتی که بخواهی، تمایل و کشش داری.

برداشت: هر دلی که از عشق درد و رنج می‌کشد، بی‌تردید با شور و هیجان می‌تپد و در غیر این صورت، محفلش به گرمی نمی‌افتد.

برداشت: در حالی که با ناز و زیبایی خود مشغول هستی، از این که سپاه ظلم و ستم به تو حمله کرده غافلی و متوجه نیستی که چه بلایی بر سر تو می‌آید.

برداشت: ابر بهاری که از آن برقی ساطع می‌شود، نشان‌دهنده‌ای از شوخی و زیبایی توست که به آرامی به دل گل‌ها می‌نشیند.

برداشت: در چشمان تماشاگران، ذره‌ای از نور زیبایی تو وجود دارد که هر یک از آن ذرات دل‌هایی را به خود جذب می‌کند.

برداشت: از آن آتشی که به خاطر زیبایی لیلی شعله‌ور شد، هر گل لاله‌ای در این دشت نشانه‌ای از آن عشق و شور و هیجان است.

برداشت: هر حلقه‌ای از عواطف و احساسات به خاطر زیبایی و جذابیت تو مانند نالی در آتش می‌سوزد، و در این مسیر چقدر دل من عاشق و شیفته توست.

برداشت: با اینکه هرگز روی دل را از تو ندیده‌ام، اما در هر جا که نگاه می‌کنم، کسانی را می‌بینم که شبیه به تو هستند.

برداشت: افتادگی و تواضع را انتخاب کن، زیرا در مسیر عشق، تنها با humility و فروتنی می‌توان به منزل مقصود رسید.

برداشت: اگر از دل خود غبار وابستگی را دور کرده‌ای، تو آزاد هستی، حتی اگر به زنجیرهایی گرفتار باشی.

برداشت: اگر در جستجوی رسیدن به معشوق هستی، آب زندگی‌ات در جویبار وجودت جاری است و به آن دریا و وجود واقعی‌ات پیوند دارد.

برداشت: جریانی از زندگی و زمان، بی‌رحمانه چیزهای بی‌ارزش را از میان بر می‌دارد، پس خودت را در آغوش عشق بگیر و از تنبلی دوری کن.

برداشت: اگر جواهر، به گرد یتیم نمی‌افتاد، از این دریا بی‌کران هیچ ساحلی پیدا نمی‌کرد.

برداشت: خورشید نقاب ماه ناقص را برداشت. اگر از کسانی هستی که به کمال فکر می‌کنند، با ناقص‌ها همکاری کن.

برداشت: از همان می که به تصویرها و نگاره‌های جهان می‌ریزد، دل تو غافل است از نقش‌ساز عالم وجود.

برداشت: به نظر می‌رسد که تنها چیزی که در دنیا ارزش دارد، محبت و اعتبار است و در این دنیای پر از مشکلات و ناکامی‌ها، اگر بخواهیم چیزی به دست آوریم، تنها باید به همین محبت و احترام توجه کنیم.