غزل شمارهٔ ۶۹۲۴

برداشت: تیغ تو می‌تواند زندگی را قطع کند، همان‌طور که آب‌ایستاده می‌تواند در برابر آن برش بزند. کسی که این قدرت را می‌بیند، حیرت‌زده می‌شود.

برداشت: قدرت بینش هر فرد به اندازه شرم و حیا اوست. زمانی که فردی احساس شرم می‌کند، نگاهش به زمین می‌افتد و این حس در چشمانش نمایان می‌شود.

برداشت: به اطاعت از دستورات زندگی ادامه بده، چون هیچ انسانی به اختیار خود بندگی و خدمت نکرده است.

برداشت: من مانند رشته‌ای از عطر، دور از خودم گام برمی‌دارم تا جسیتم نتواند به من نزدیک شود.

برداشت: دریا به جای یک قطره از باران، از بهار، گوهری شگفت انگیز به دست آورده است و هیچ کس در یاری رساندن به آن، کم نگذاشته است.

برداشت: در میان مردم، کسی که به تنهایی دچار کسالت و بی‌حالی باشد، نمی‌تواند مانند "خضر" (شخصیتی که در افسانه‌ها نماد زندگی جاودانه است) تأثیرگذار باشد. فقط کسی که از آب زندگی بنوشد، می‌تواند به زیبایی و نشاطی دست یابد که دیگران را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: زندگی واقعی را کسی نمی‌داند، مانند حرکت شن در جویبار که نفس نمی‌کشد و همیشه در حال جابجایی است.

برداشت: اگر در بندگی خداوند تواضع و خضوع داشته باشی، به عزت و مقام والایی خواهی رسید. مانند یوسف که به واسطه بندگی و اخلاص خود، به مقام عالی در مصر دست یافت.