غزل شمارهٔ ۶۹۲۲

برداشت: حیف است کسی از ما سخن عشق را نشنود و بوی گل را از نسیم صبا احساس نکند.

برداشت: کسی در هنگام تماشای زیبایی تو از پرستش بتی غیر از خدا سخنی نمی‌گوید.

برداشت: در تنهایی تو چه کسی وجود دارد که بتواند صدای بلندی ایجاد کند؟ جایی که در آن صدای هیچ کس به گوش نمی‌رسد.

برداشت: این بیت بیان می‌کند که اثر بوسه بر لب زیبای محبوب، آن‌قدر عمیق و تأثیرگذار است که به نظر می‌رسد کسی نمی‌تواند به درستی این احساس را بیان کند یا آن را درک کند. به عبارتی، احساساتی که از این بوسه نشأت می‌گیرد فراتر از کلمات است و کلام نمی‌تواند به خوبی این حس را منتقل کند.

برداشت: اگر دعایی با نیت خاصی همراه باشد، اثرش از بین می‌رود و کسی از دعا و ستایش‌های سائلان چیزی نخواهد شنید.

برداشت: من از بی‌حالی از قافله باز مانده‌ام و در جایی سرگردانم که صدای هیچ‌کس را نمی‌شنوم.

برداشت: هر کس که به حقیقت رسیده و به مقام وصال دست یافته، نیازی به دلیل و برهان ندارد. در کعبه، آنقدر به حقیقت وجود نزدیک است که دیگر صدای راهنمای قبله را نمی‌شنود.

برداشت: ما در این دنیا به نوعی جاودانه شده‌ایم و هر عذری که برای توجیه کارهایمان بیاوریم، کسی به آن توجه نخواهد کرد.