غزل شمارهٔ ۶۹۲۰

برداشت: چقدر طول می‌کشد که کسی به خاطر هر دیدنی از جا برخیزد؟ آیا ممکن است کسی آن‌قدر غافل شود که به تماشای دنیا بپردازد و از حقیقت غافل بماند؟

برداشت: اگر دامن خشک باشد، یعنی دریا نمی‌تواند آلودگی‌ها را از آن بزداید. پس چگونه می‌توان انتظار داشت که کسی از این دنیا پاک‌ و بی‌گناه برود؟

برداشت: زندگی و وجود انسان مانند حبابیست که با یک نفس کوچک به وجود می‌آید و به سرعت از بین می‌رود. بنابراین، چرا باید به حرف‌های بی‌معنا و پوچ اهمیت دهیم؟ برای چه کسی باید از دنیای خود خارج شود و به بیهودگی‌های زندگی بپردازد؟

برداشت: عشقی که به دل کسی نفوذ کند، مانند دوخته‌ای نمی‌تواند باز شود و دیگران نمی‌توانند به راحتی درد و رنج آن را احساس کنند. پس، تا کی کسی می‌تواند به آسانی این زخم را درک کند و به آن حساس باشد؟

برداشت: دل انسان مانند پرده‌ای است که در آن زیبایی‌ها و جذابیت‌های مختلفی وجود دارد. اما چرا فردی باید برای تماشا به بیرون از خود برود؛ در حالی که این زیبایی‌ها و جذابیت‌ها در درون خود او نهفته است؟

برداشت: شبنم که به لطف آفتاب به وجود آمده است، بدون داشتن بال و پر چگونه می‌تواند به اوج برسد؟

برداشت: هر جا که رفتیم، دچار مشکلات زیادی شدیم و در عمق دل تنها کسی که می‌تواند به ما کمک کند، شباهت به سویدا (موادی مانند ذغال) دارد.

برداشت: در اینجا به ما می‌گوید که هرگز از کمک و حمایت عشق و موفقیت خود عقب نکشیم، زیرا این مسیر، مسیری است که تنها کسی می‌تواند در آن گام بردارد.

برداشت: در نگاه این دل‌های سیاه‌کار، جایی برای نور و شرم نیست، مگر این‌که کسی به مانند پرنده‌ای نادر، به سوی آن‌ها بیاید.