غزل شمارهٔ ۶۹۱۷

برداشت: عمر انسان باید صرف کارهای با ارزش و هدفمند شود و نه فقط تماشای بی‌فایده چیزها. مانند عقابی که به شکار نرود، تنها به نگاه کردن بسنده کند، این هدر دادن زمان است.

برداشت: عالم همچون آینه‌ای است که تنها بازتاب درون افراد را نمایش می‌دهد. چگونه ممکن است کسی که در جستجوی آرامش است، به دنبال چیزهای ظاهری و گذرا برود؟

برداشت: اگر کسی همچون مسیحا سبکبال و آزاد باشد، می‌تواند از زمین به عرش آسمان‌ها پرواز کند.

برداشت: در ابتدا، هر چیزی که باشد، از بین می‌رود و از بین رفتن آن اجتناب‌ناپذیر است، حتی اگر فردی تلاش کند راهی را برای بقا و ادامه پیدا کند.

برداشت: در این دنیا، مشکلات و موانع زیادی وجود دارد که علاقه‌ها و آرزوهایمان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در چنین شرایطی، آیا کسی می‌تواند به آینده امیدوار باشد و به چگونگی تغییر زندگی‌اش فکر کند؟

برداشت: اگر کسی دل را از کینه پاک کند، کل جهان به یک گل بدون خار تبدیل می‌شود.

برداشت: دل‌های سنگی و سخت به راحتی تحت تأثیر احساسات لطیف قرار نمی‌گیرند، مانند قفلی که باز نمی‌شود مگر اینکه کسی به‌درستی تلاش کند تا آن را باز کند.

برداشت: بیان درد، خود مرگ را به دنبال دارد؛ چون کسی بخواهد درد خود را به کسی که توانایی درمان دارد، بگوید.

برداشت: اگر کسی در حرف زدن با ما تردید کند و کم‌لطفی کند، ما باید با کلام خوش و شیوا مانند طوطی کام خود را شیرین کنیم.

برداشت: کسی نمی‌تواند دامن کودکان را از سنگ‌هایی که نماد ظلم هستند، خالی کند و اگر چنین کاری کند، به سمت دامن طبیعت خواهد رفت.

برداشت: در نهایت، همه چیز در این دنیا فانی و گذراست. بنابراین، چرا کسی باید به دنیا و مسایل آن توجهی داشته باشد؟