غزل شمارهٔ ۶۹۱۳

برداشت: کودکی که از او من هستم، آرزوی آشتی دارد؛ اما با این حال، به جنگ و جدل تمایل دارد.

برداشت: از ناتوانی‌ ما، به آرامش تسلیم روی آورده‌ایم، مگر آنکه لطف او ما را به صلح دعوت کند.

برداشت: هر کسی که امروز شاهد جنگ ما بوده، بیاید و تماشای آشتی ما را ببیند.

برداشت: اگرچه کسی به صلح و آشتی با تو امیدی ندارد، برای خدا بگذار که فرصتی برای آشتی و توافق ایجاد شود.

برداشت: هر چند در وجود تو نشانی از رحمت و مدارا نیست، اما دل همچنان به امید آشتی و صلح می‌تپد.

برداشت: دل مانند شامی تیره است که در آن صبحی روشن دیده نمی‌شود و در میانه این جنگ، نشانه‌ای از آشتی وجود ندارد.

برداشت: در دارالامان، به شدت در حیرتم و نمی‌دانم چه کار کنم؛ نه به جنگ فکر می‌کنم و نه به صلح.

برداشت: کسی که در جنگ عشقی با معشوقه‌اش پیروزی به دست آورد، دیگر نیازی به مصالحه و آشتی ندارد و به آرامش رسیده است.