غزل شمارهٔ ۶۹۱۲

برداشت: ای جان، در این دنیای محدود و رنگارنگ چه حالی داری؟ و ای شراب، در زنجیرهای این ظرف شیشه‌ای چه حال و روزی داری؟

برداشت: ای شبنم بهشت که تحت تأثیر تابش گرم خورشید هستی، حال و هوایت از عشق و اشتیاق عالم بالاست، چگونه است؟

برداشت: ای گل لاله‌ای که چشمانت به دشت و صحرا خیره شده است، زیر آن پوشش سیاه و تاریک چگونه حال و روزت است؟

برداشت: ای باده‌ای که تو به طور شگفت‌انگیزی مثل اناری که در شیشه‌ای بسته است، محصور شده‌ای، حال و احوالت چگونه است؟

برداشت: ای شیشه‌ای که سایه گل بر تو سنگین بود، زیر فشار حمله سخت چه حالی داری؟

برداشت: ای باد خوش، تو که در کوچه‌ای که گل دل را شکافته‌است در حال وزیدن هستی، حال و هوایت چگونه است؟

برداشت: ای شعله‌ای که مانند درختی سوزان، روشنی‌ات در دل‌های شکسته و دل‌نوازی وجود دارد، حال تو چگونه است؟

برداشت: ای پرنده بزرگ و آزاد که در دشت‌های بی‌نهایت پرواز می‌کنی، در این محدودیت‌های کوچک و تنگ دنیای مادی چطور می‌گذرانید؟

برداشت: ای شعله‌ای که خانه را ویران می‌کنی، چگونه‌ای وقتی که نعلت در آتش قرار دارد و قلب ما در عذاب و رنج است؟

برداشت: ای قطره، جدایی تو از دریا چه حالتی دارد؟ ای موج که در بی‌تحرکی دریا به سر می‌بری، حالت چطور است؟

برداشت: دریا به خاطر دوری و نبودنت بر روی زمین بی‌تابی می‌کند، ای قطره، حال تو از جدایی از دریا چگونه است؟

برداشت: جواب آن شعر مولوی این است که: ای گوهر، که از دریا به دست آمده‌ای، چه احساسی داری؟