غزل شمارهٔ ۶۹۱۱

برداشت: ای شمع طور، زیبایی تو همچون شعله‌ای درخشان است که همه جا را روشن کرده و گرما می‌بخشد. دنیا به دور زلف‌های تو همچون زنجیرهایی است که به آن‌ها وابسته و اسیرند.

برداشت: او به درخت سبز شکوفه می‌دهد و خوشه‌هایش را گل می‌کند. حالا از او چه توقعی داریم که برای دانه‌ای بیشتر تلاش کند؟

برداشت: هر ستاره‌ای ممکن است برای ما خطراتی داشته باشد و با وجود هزاران تیر، نمی‌توانیم به راحتی نشانه‌گیری کنیم یا از آسیب‌ها در امان بمانیم.

برداشت: زمانی که سپند ما به سلامت از این دریا بیرون بیاید، در حالی که این دریا از آتش است و پایان‌ناپذیر به نظر می‌رسد؟

برداشت: با شروع صبح، روزی من از عطر گل‌ها جاری می‌شود. من مانند پرنده‌ای در قفس نیستم که برای زنده ماندن به دانه‌ای وابسته باشم.

برداشت: عاشق کسی است که در این دشت داغ و سوزان، مانند پروانه نمی‌تواند جایی برای خود بسازد و آرام بگیرد.

برداشت: من را با آهنگ شادی از هم جدا کرده‌اند؛ به همین دلیل، مانند نی نمی‌توانم سرود عشق را سر دهم و نفس بی‌صدا می‌زنم.

برداشت: ما در حالتی از سردی و بی‌حالی به سر می‌بریم، بیا و عشق و شور را به زندگی‌مان برگردان، همان‌طور که مولوی در اشعار عاشقانه‌اش بیان کرده است.