غزل شمارهٔ ۶۹۱۰

برداشت: کسی که در چشمانش جذابیت و زیبایی خاصی وجود دارد، به راحتی می‌تواند بر ارزش‌هایی مانند ثروت و اشیاء گران‌قیمت غلبه کند و آن‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: ما از دنیای کهنه و جدید آگاهیم، اما عشق ما به معشوقی تازه و می‌قدیمی که سال‌ها دارد، کافی است.

برداشت: وقتی گل شکوفا شد، فروشنده‌ی شراب در خانه‌اش مشغول کار بود و هر کسی که کتاب و رساله‌ای داشت، می‌توانست به او مراجعه کند.

برداشت: اجازه بده که یک تصمیم قاطع و جدی بگیرم و آن را فراموش کنم، زیرا این مشکل باعث می‌شود که احساس شکست کنم.

برداشت: بلبل چگونه می‌تواند بی‌خبر از حال و هوای بهار باشد، وقتی که هر گل به او نوشیدنی خوشگلی هدیه می‌دهد؟

برداشت: وقتی که بلبل بهار را به من نمی‌دهد، تنها حسرت و آه و ناله‌ای از آن دارم.

برداشت: دل من به خاطر جمال تو همچون نگینی داغ و داغدار است، چنان که باغی از لاله‌ها در آن گل کرده باشد.

برداشت: در فضای زندگی، چیزی جز یک هاله نمی‌بینیم. این هاله نمایانگر محبت و زیبایی توست که در هر گوشه از آغوش من وجود دارد.

برداشت: صائب، مانند انگور که غم برداشتنش از درخت را ندارد، هرکس خاطره‌ای از او به یادگار می‌گذارد و حتی نسل‌های بعدی نیز از او باقی می‌ماند.