غزل شمارهٔ ۶۹۰۹

برداشت: برای ما کافی است که فقط یک اشاره از کسی که رهبری می‌کند، کافی است. این اشاره می‌تواند آتش تازه‌ای برای کسانی که در بزم عاشقانه هستند، به وجود آورد.

برداشت: تا زمانی که قدمت به آسمان نرسد، اگر موهایت مثل شیر شود، تو همچنان همان کودک در گهواره باقی خواهی ماند.

برداشت: با اراده و انگیزه‌ی بالا به جلو برو، زیرا با همت و تلاش می‌توانی در هر موقعیتی به اوج موفقیت دست یابی و بر فراز قله‌ها قرار گیری.

برداشت: به افرادی فکرکننده تبدیل شو، چرا که حتی با داشتن افکار دور از ذهن نیز می‌توانی در کنار دیگران قرار بگیری و در عین حال از آن‌ها فاصله بگیری.

برداشت: از نور و تجربه زندگی، سنگ نرم و قابل شکل‌گیری تبدیل به سنگی سخت و غیرقابل تغییر شده است. تو هم که از خاک خام و ناپخته هستی، هنوز همان سنگ سخت و بی‌روحی.

برداشت: عارفان به خاطر زندگی زودگذر ناراضی و دل‌زده‌اند، اما انسان‌های ساده‌لوح به دنبال این هستند که دوباره عمر خود را تجربه کنند.

برداشت: یک بار به پای خود نگاه کن ای ناآگاه، تا متوجه شوی که چقدر در حالت مستی زندگی می‌کنی و چه کارهایی کرده‌ای.

برداشت: برای رسیدن به عشق واقعی، لازم است که تلاش و کوشش صورت گیرد، حتی اگر این تلاش به نظر بیاید که هیچ نتیجه‌ای ندارد و نمی‌توان به ساحلی امن رسید.

برداشت: مردان واقعی تصمیماتشان را به توکل سپرده‌اند، اما تو که عزم و اراده‌ات ضعیف است، در انتظار نشانه و استخاره‌ای هستی.

برداشت: اگر روزگار نامساعد و شومی داری، این‌طور نکن که رخسارت را درهم بکشی، حتی اگر دلت دردی دارد.

برداشت: در مورد عشق، نمی‌توان به عمق آن دست یافت وقتی که تنها به افکار بی‌فایده مشغول باشی. مثل این که یک تکه چوب در دریای آتشین چه کاری از پیش می‌تواند ببرد؟

برداشت: هرچند که از من هیچ کاری سر نزده، تو با تلاش و کوشش خود کارهای زیادی انجام داده‌ای و من در این میان هیچ اهمیتی ندارم.

برداشت: زمانی که عشق تو مانند آفتابی روشن و درخشان به وجود آمد، هر قطعه‌ای از دل من مانند تکه‌ای از ماه شد.

برداشت: این آتش که از چهره او برمی‌خیزد، دل را جز آب شدن چاره‌ای نیست.

برداشت: به هنگام دیدن چهره معشوق، از آفتاب شرم کن و از نور هر ستاره‌ای هم مسیر نروید.