غزل شمارهٔ ۶۹۰۸

برداشت: آتش سوزی که در آتش‌سوزی حاصل از گل و گیاهان نیست، مشابه احساس جنونی است که از چشمه‌ای گرم برمی‌خیزد و تو هرگز آن را ندیده‌ای.

برداشت: مانند پروانه‌ای که به آتش نرسیده است، در خانواده‌ات آه و ناله‌ای نداشته و چراغ روشنی را تجربه نکرده‌ای.

برداشت: تو با اندوه و تیرگی، نتوانسته‌ای زیبایی‌های باغ را ببینی و از آواز پرنده‌ها لذت نبرده‌ای.

برداشت: در باغ لاله‌هایی که در دسترس بودند، هیچ گلی را برای ارضای آرزوهایت نچیده‌ای و در مسیر عشق هم هیچ نشانه‌ای از خار و خاری ندیده‌ای.

برداشت: تو تا به حال داغی عمیق را تجربه نکرده‌ای که بخواهی با احساسات و درد درونت دست و پنجه نرم کنی.

برداشت: زندگی‌ات مانند گلی پر از شادی و خنده سپری شده است و در آن نه زخمی از نیاز داری و نه داغی را تجربه کرده‌ای.

برداشت: چرا اینقدر به مرگ فکر می‌کنی؟ تو که هیچگاه از عمر خود آرامش و فراخی نداشته‌ای.