غزل شمارهٔ ۶۹۰۴

برداشت: ای دل، چرا در دنیای میخانه سرگردان مانده‌ای؟ مانند پیمانه‌ای هستی که فقط به می نگاه می‌کند و در حالت حیرت است.

برداشت: به خاطر آشنایی با تو، حیا و شرم از هزاران معنی و مفهوم دیگر دور مانده است و نمی‌تواند خود را در کنار این همه فهمیده قرار دهد.

برداشت: جای تو در گوشه‌ی میخانه نیست، چون در آنجا بدون غم نمی‌توا نستی. تو در شوق گریه‌ی لذت‌‌بخش مستانه مانده‌ای.

برداشت: زمان آن فرا رسیده که احساس غیرت کنی و به یک سمت متمایل شوی؛ چرا که تو در میان کعبه و بت‌خانه سرگردانی.

برداشت: اگر احساسی عمیق از درون خود بروز بدهی، می‌توانی به حقیقتی بزرگ دست یابی؛ مثل دردی که حتی اگر در ته ظرف باقی مانده باشد، هنوز وجود دارد.

برداشت: تو شبیه پرنده‌ای هستی که در یک ویرانه و بی‌تحرک مانده است، مثل جغدی که نه بال دارد و نه پرواز، و به خاطر تنبلی و بی‌عملی نتوانسته‌ای از جای خود حرکت کنی.

برداشت: از شانه و دل پاره‌پاره او درس عبرتی بگیر، در میان زلف او چه کار کرده‌ای که خود همچنان مانده‌ای؟

برداشت: مواظب باش، دل خود را به بچه‌ها نده، زیرا به زودی آن‌ها از تو دور می‌شوند و تو در این میان تنها و گیج باقی می‌مانی.

برداشت: فردا در حال نزدیک شدن است و زیبایی گل در زیر لباس خزان پنهان شده است. تو در گوشه‌ای از آشیانه، حس تنهایی را تجربه می‌کنی.

برداشت: هر جا که بروی، روزی و نعمت با تو خواهد بود. چرا همچنان در قفس نشسته‌ای و به دنبال لقمه‌ای می‌گردی؟

برداشت: آیا کافی نیست که آسمان بر سر ماست و در چنین شرایطی، تو هنوز در زیر سقف خانه‌ات به این حالت مانده‌ای؟

برداشت: در دل خاک درختانی که گل می‌دهند، دیگر جایی برای زیبایی و شکوه نیست. ای کسی که باعث ویرانی خانه و زندگی‌ام شده‌ای، چه در خانه‌ات باقی مانده است؟

برداشت: به خودت کمکی کن و به حالت خوب و شاداب برس، وگرنه به زودی بهار به پایان می‌رسد و تو همچنان در ناامیدی باقی می‌مانی.

برداشت: نعل حرم به نشانه دلتنگی برای تو در آتش است. چرا غمگین به گوشه معبد نشسته‌ای؟