غزل شمارهٔ ۶۹۰۲

برداشت: تو بدون هیچ پوششی در آینه به خودت نگاه نکرده‌ای، و آن‌طور که هستی را تماشا نکرده‌ای.

برداشت: در تنهایی‌ای که آینه بیدار بوده، تو هیچ وقت از شرم خود را بی‌پوشش نشان نداده‌ای.

برداشت: امروز چرا دکمه‌های پیراهن خود را نبسته‌ای؟ آیا چشمت به چیزی مانده که نتوانسته‌ای ببینی؟

برداشت: کوچک و نحیف مثل سروها و درختان صنوبر، نمی‌توانی وقت خود را صرف دل بستن به کسانی که ارزشش را ندارند کنی.

برداشت: از زیبایی های دلربا و رفتار محبت آمیزت، هیچ گوشه ای در زمین نیست که تحت تأثیر قرار نداده باشی و احیا نکرده باشی.

برداشت: در هیچ کجای عالم، حتی در کوچک‌ترین نقاط و زوایای آن، وجودی نیست که زیبایی و دل‌نشینی تو را از یاد برده باشد.

برداشت: ما تمام ریخت و پاش‌ها و سختی‌هایمان را برای تو گذاشته‌ایم ای بی‌رحم، حالا چه کار دیگری هست که با ما نکرده‌ای؟

برداشت: شما از آن همه زیبایی و شکوه برخوردارید که دل غمگینم را تحت تاثیر قرار داده‌اید، در حالی که خودتان هرگز همچون ما در دل‌های‌تان غم را حس نکرده‌اید.

برداشت: تو با زلف خود به بازی می‌پردازی، اما به یاد داشته باش که تو هرگز در دل شب‌ها دستی دراز نکرده‌ای.

برداشت: ای صدف، به جواهرات خالص و زیبا خود می‌نازی؛ گویی که هیچ‌گاه لب به سخن باز نکرده‌ای در برابر ابر.

برداشت: از زندگی سخت و مشقت بار خود چون گوهر گرانبها فرود آمده‌ای، چرا که تو به تلخی و شور زندگی مانند دریا عادت نکرده‌ای.

برداشت: در روز قیامت، وقتی که همه چیز روبه‌رو می‌شود، تو از غافلانی هستی که هنوز به دنیا پشت نکرده‌ای و آماده نیستی.

برداشت: دهان تو از علم و دانش خالی است، مانند صدفی که به دنیای بالا و معنوی دسترسی ندارد و چیزی برای بیان کردن ندارد.