غزل شمارهٔ ۶۸۹۹

برداشت: من کیستم که دل خود را به این حالت درآورده‌ام، در حالی که با آغوشی باز به سیلاب‌ها و سختی‌ها روی آورده‌ام؟

برداشت: در جستجوی ماهی نقره‌ای، لباس تو در این فضا به مانند قلابی شده است که تو را به خود جذب کرده است.

برداشت: شما مانند کودکی هستید که با دقت به داستان گوش داده‌اید، اما در مسیر و جریانی که به نابودی منجر می‌شود، غافل و خوابیده‌اید.

برداشت: تو به درگاه مردم روی آورده‌ای و خانه‌ی بت‌پرستی را به جایگاه عبادت تصور کرده‌ای.

برداشت: تو مانند ابر، دامن از روی دریا برداشته‌ای و دلت در آرزوی وصالی چون مروارید، آب شده است.

برداشت: وقتی که در گفتگو به احساسات و خواسته‌های مختلف توجه نداشته‌ای و مانند تیرکمانی که تیرش را پرتاب کرده‌ای، به هدف خود خالصانه دست یافته‌ای.

برداشت: از دنیای مادی فاصله بگیر، چرا که در آرامش نشسته‌ای. تو که دل‌ت به اندازه‌ای نرم و حساس شده، به چه چیز دیگر فکر می‌کنی؟