غزل شمارهٔ ۶۸۹۸

برداشت: از دل من چیزی نپرس؛ چون تو خودت باعث شده‌ای که این دل مثل سیلاب آشفته باشد و آرامش را از دست بدهد.

برداشت: تو در شرایط سخت و خطرناک، آرامش و راحتی را برای خود فراهم کرده‌ای و در برابر مشکلات، شکرگزاری و رضایت نشان می‌دهی.

برداشت: تو با عقل و درایت، دختر زیبا و باوقار را به همسری انتخاب کرده‌ای و به او بهترین و باارزش‌ترین دارایی‌ات را که زندگی‌ات است، تقدیم کرده‌ای.

برداشت: تو برای سرنوشت خود مانند شکار در دام افتاده‌ای و به هدف هوس‌های خود، زندگی‌ات را به کسی سپرده‌ای که می‌تواند به راحتی تو را به قتل برساند.

برداشت: تو مانند گیاهان بی‌ارزش و خار و خس به خاطر رفتارهای نادرست و ناپایدار زندگی، خود را در معرض خطر و آسیب قرار داده‌ای.

برداشت: در ابروی تو دیدم که برای قضای گذشته توبه کرده‌ام و به خاطر زیبایی ابروی تو، ایمانم را به چنگ آورده‌ام.

برداشت: او می‌گفت که زیبایی چهره‌اش از بهترین نقاشی‌ها هم زیباتر است و تو بوسه‌ای بر چهره‌اش زده‌ای که همچون نور ماه درخشان و دلرباست.

برداشت: محبت به حدی پر از درد و مشکل است که صائب از آن خبر ندارد. تو در حالی که در وضعیت راحتی به سر می‌بری، به دردهای عشق بی‌توجهی.