غزل شمارهٔ ۶۸۹۴

برداشت: بر روی زمین با موهای زیبا و جذابت چه پادشاهی را به خود محصور کرده‌ای، در حالی که این سپاه بی‌قدر و اندک به نظر می‌رسد.

برداشت: چشم ستمگر تو کجا و مردم کجا؟ چه ربطی دارد که بادام تلخ را با شکر شیرین کرده‌ای؟

برداشت: چقدر نادرست است که دل خود را به بهای ناچیز و بی‌ارزش بفروشی، در حالی که به خاطر زیبایی ظاهری و تظاهر به ارزشمندی، به چیزهایی که در دست داری دلخوش کرده‌ای.

برداشت: امروز خورشید را مانند یک شکار لاغر و بی‌نوایی به دام انداخته‌ای، انگار که آن را در حلقه‌ای از فتراک گرفتار کرده‌ای.

برداشت: در روز قیامت، مرا از عذاب و سوالات نجات نده، چون تو از ابتدا مرا از خاک خلق کرده‌ای و در آتش و آب من را قرار نده.

برداشت: آتش صدای تو در جان من نفوذ کرده است. این احساس از زیبایی توست که زیر دندان گرفته‌ای و دیگر دوباره تکرار نخواهی کرد؟

برداشت: سنگ قبر دشمن بیهوده‌ای که سخن می‌گوید، این سایه‌ای که از سر ما دور کرده‌ای.

برداشت: تو از کجا می‌دانی و مولوی از کجا؟ چرا که پرده‌ای از حیا را کنار زده‌ای؟