غزل شمارهٔ ۶۸۹۳

برداشت: ای شکارچی‌ای که دل ما را به دست گرفته‌ای، بر خود ببال و مغرور باش که پرندهٔ افسانه‌ای را به دام انداخته‌ای.

برداشت: جز تلخی درد و رنجی که در این دنیا داریم، چه چیزی نصیب ما شده است؟ ای نور و روشنایی خوش که به دنبالم آمده‌ای.

برداشت: جای تو در بهشت عالی است، اگر در دل اهل معرفت نشسته باشی، نیازی به گفتن نیست.

برداشت: اگر از مردم وحشتی در دل داری، پس چرا در خانه نشسته‌ای و دامن طبیعت را رها کرده‌ای؟

برداشت: تو قلبت را با مشاهده آیات حق روشن نکرده‌ای، بلکه تنها یک کتاب را در دست گرفته‌ای و برای تماشا از آن استفاده می‌کنی.

برداشت: تو فکر می‌کنی که عشق به دام تو افتاده و به راحتی می‌توانی آن را به تسخیر درآوری، اما در واقع، سیمرغ را به دام آرزوهایت کشانده‌ای.

برداشت: هر بار که با نیت نیک و صداقت دست به کاری می‌زنی، از عالم بالا و معنویتی خاص بهره‌مند می‌شوی.

برداشت: اگر در این دنیا از چیزهای دنیوی کناره‌گیری کرده‌ای، بدون انتظار می‌توانی سرزمین آرامش و خوشبختی را پیدا کنی.

برداشت: آیا تا به حال از خودت بی‌خبر و دور افتاده‌ای؟ مانند زلیخا که دامان یوسف را گرفته بود، تو هم به چیزی چنگ زده‌ای که دیگر توجه به خودت نداری.

برداشت: شاعر به کسی اشاره می‌کند که در تلاش برای جلب توجه و جذب دنیا و رنگ و رونق آن است، او از اصل خود فاصله گرفته و در پی تقلید از رفتارها و سلیقه‌های جامعه افتاده است.