غزل شمارهٔ ۶۸۹۱

برداشت: چشمان من که به خاطر زهر نگاه تو اشک‌آلود است، چرا به عیادت من که بیمار هستم نیامده‌ای؟

برداشت: راهی که دل‌های بسیاری به آن می‌روند، به خاطر ناز و فریبایی که در چهره‌ات نهفته است، به مکر و فریب دعوت می‌کند.

برداشت: ما تنها به یک نگاه از دور راضی شده‌ایم. چرا در این باغ، روی ما را پنهان کرده‌ای؟

برداشت: تو نه صحبت می‌کنی، نه به من نگاه می‌کنی، و نه با ناز و عشوه‌ای منتظری که یک بار محبت کنی.

برداشت: چگونه شبنم می‌تواند از گلستان تو به آب نظر کند؟ زیرا از شرم، چشمانش در جایی بسته مانده است.

برداشت: به این معناست که به علت ارزش بالای تو در شرایط دشوار زندگی، به نوعی لطف کرده‌ای و اجازه نداده‌ای که دیگران به راحتی به تو دسترسی پیدا کنند.

برداشت: دل‌تنگی و ناله‌ات از یار به دل نشسته نیست، بلکه این نغمه‌ای که می‌خوانی را به زحمت بر این ساز به وجود آورده‌ای.