غزل شمارهٔ ۶۸۹۰

برداشت: ای کسی که دل به کامیابی و سعادت زده‌ای، در مسیری که نور و روشنی وجود دارد، خودت را با مشکلات و موانع پیچیده کرده‌ای.

برداشت: ای آنکه به خودت قوت و قدرت می‌دهی، غافل نباش که ممکن است دشمنی در کمین تو باشد و به راحتی به تو آسیب برساند.

برداشت: هرگاه به غیر از خدا به کسی وابسته شوی، مواظب باش که آن قید و بند را پاره کنی، چون داری در واقع به چیزی وابسته می‌شوی که به تو آسیب می‌زند.

برداشت: تو با یک حرکت چادر حیا را از چهره برداشت‌های و دل‌هایمان را به هزار روزنه و زنگار آلوده کرده‌ای.

برداشت: از هر مژه‌ات گویی صدها کاروان اشک جاری می‌شود، اگر آنچه را که در دل پنهان کرده‌ای، آشکار کنی.

برداشت: خطرات و حوادث زندگی تو را از جای خود خارج می‌کند، اگر دامن خود را به کوه‌ها محکم بسته باشی.

برداشت: تاج طلا بر سر توست، اما برای تو کوچک و بی‌ارزش است. تو دلت را مانند مروارید در صدفی بسته‌ای و از دنیا دوری کرده‌ای.

برداشت: اگر بخواهی جوانی و سرسبزی‌ات را به باد بدهی، همچون شمعی که در آتش می‌سوزد، این‌گونه است که دل به زیبایی‌های فریبنده سپرده‌ای.

برداشت: تنها از شکایت و ناله‌های تو چیزی سرازیر نمی‌شود و زبان تو به قدری شیرین است که می‌تواند حتی در سکوت هم خود را بیان کند.

برداشت: زندگی خود را بی‌دلیل و بی‌قیمت تبدیل به کالایی کرده‌ای و دلت را به چیزی مانند پول و ثروت گره زده‌ای.

برداشت: غیر از اینکه فقط صفحات عمر خود را پر از نوشته‌های بی‌فایده کنی، صائب، چه کار دیگری از گفتار خود انجام داده‌ای؟