غزل شمارهٔ ۶۸۸۵

برداشت: عشق و محبت مرا به جایی گسترده و آزاد کشانده که در هر سمت آن، مانند دریا طغیانی و جنب و جوشی وجود دارد.

برداشت: نمی‌دانم آن نوشته‌ی جادویی که چه مضمون و محتوایی دارد، اما می‌دانم که در دل‌ها غوغایی به پا کرده است.

برداشت: ذهن من که تا به حال به بالاترین مقام‌ها نرسیده، چنین زیبایی و علوّ را ندیده است.

برداشت: باران بهاری چه شوری در دل خاک به وجود آورده است! که در هر برگ لاله، آرزویی نهفته است.

برداشت: اگر از خواب غفلت بیدار شوی، دیگر حرفی برای کسی باقی نخواهد ماند که نتواند آن را بیان کند.

برداشت: در انتظار تو، هر چیز زیبا و خوشی همواره در حال اتفاق است. لطفاً به زیبایی‌های دیگر توجه نکن و فقط به من نگاه کن.

برداشت: از آن همواره گل و greenery می‌تراود که با درک واقعی، به دنیای صلح و آرامش دست یافته است.

برداشت: نیازی به ترتیب دادن لشکر چینش خط و خال نیست؛ آنچه مهم است، این است که نگاه تو بر دل ما اثر می‌گذارد.

برداشت: کسی که از خیابان بهشتی خارج شده، به یاد شخصی بلند قامت و برجسته است.