غزل شمارهٔ ۶۸۸۲

برداشت: در این دنیا که پر از مشکلات و بی‌وفایی است، چه چیزی را جستجو می‌کنی؟ آیا می‌خواهی از چیزهایی که به سرعت از دست می‌روند و ارزش پایدار ندارند، بهره‌مند شوی؟

برداشت: اگر حالتی از شادی وجود دارد، از دنیای رنگ‌ها فراتر است. ای دل ساده‌ات، چرا به بهار و خزان دل‌خوشی می‌کنی؟

برداشت: اگر دل خود را جمع نکرده‌ای، مانند غنچه‌ای که در حال باز شدن است و به سرخی می‌افتد، در این باغ چه چیزی را می‌خواهی؟

برداشت: خداوند روزی تو را در آسمان تعیین کرده است، پس تو که از زمین ناراحت و نگران سرنوشت خود هستی، دنبال نان چه می‌گردی؟

برداشت: تو پزشک و درمانگر هر دو عالم هستی، اما چشمان بیمار من به تو نیاز دارد. چگونه می‌توانی از دیگران برای درمان درد خود کمک بخواهی؟

برداشت: کعبه به سنگ علامتی برای تو قرار نداده است. با این درک عمیق، تو که خود را گم کرده‌ای، چه انتظاری از نشانه‌های بی‌معنا داری؟

برداشت: وقتی نفس اماره بر عقل غلبه کند، اوضاع دگرگون می‌شود؛ مانند زمانی که گرگ به جای چوپان ظاهر شود. در چنین حالتی، چه انتظاری می‌توان داشت؟

برداشت: عشق نمی‌تواند به آسانی از داغ و گرمای جهان بگذرد. پس چه چیزی در انتظار توست؟

برداشت: شما همیشه از آسمان و زمین گله و شکایت می کنید، اما باید بپرسید که در قبال زمین چه احساسی دارید و از آسمان چه انتظاراتی دارید؟

برداشت: خلاصه و جوهر دو دنیا در وجود کامل تو نهفته است. تو آدمی بازیگوش و دلنشینی، پس از هر چیزی که می‌خواهی، لذت ببر.

برداشت: گرد و غبار همیشه بخشی از زندگی و چرخش روزگار است. صائب، از تو چه می‌خواهی در حالی که بهار به حادثه‌های آسمانی و دنیوی وابسته است؟