غزل شمارهٔ ۶۸۸۰

برداشت: چرا به زیبایی‌های موهای او نگاه نمی‌کنی؟ چرا به دنیای بی‌پایان و شگفت‌انگیز نمی‌روی؟

برداشت: شب طولانی است و کمند غزال نماد هدفی است که باید به آن دست یافت. چرا با ناله و آه خود، این شب کمند را طولانی‌تر نمی‌کنی؟

برداشت: اگر تو انسان هستی و از نژاد شیطان نیستی، پس چرا از دنیای ناهموار و سختی‌های زندگی عبور نمی‌کنی؟

برداشت: آیا هیچ خسارتی بالاتر از این وجود دارد که در فصل بهار، در کنار خود، مانند صدفی که گوهری precious را در خود جای داده، چیزی ارزشمند را پنهان نکنیم؟

برداشت: با آه و دود نمی‌توانی از عذاب رنجیده‌دل‌ها فرار کنی، اگر نمی‌خواهی به حال سوختگان بخندی مانند شعله.

برداشت: اگر زبان تو شیوایی و زیبایی پیدا کند، مانند میوه‌های بهشتی خواهد بود؛ اما اگر به مانند بچه‌ها به هر چیزی دست بزنی و آن را زشت کنی، این زیبایی از بین خواهد رفت.

برداشت: دل‌مشغولی و نگرانی ناشی از انتظار برای احسان و خوبی دیگران، به مراتب از درد و رنجی که ممکن است به آن دچار شویم، سنگین‌تر و باارزش‌تر است. اگر نتوانی از مزایای دیگران بهره‌مند شوی، با مشکلات خود سر و سامان نمی‌دهی.

برداشت: اگر در دل شب‌ها چراغی روشن نکنی، نمی‌توانی رازهای نهفته را بشنوی، حتی اگر آسمان (فلک) چه بگوید.

برداشت: غواص با شجاعت خود از عمق دریا گوهرهایی را بیرون می‌آورد. در اینجا سوال می‌شود که آیا تو که بیدل (دل‌سوز) هستی، جرأت و قدرت مواجهه با سختی‌ها را نداری؟

برداشت: نسیم صبح که هنوز نوزیده، اگر با لطافت و ناز در چمن قدم بزنی، شاید به آرامی دور کمر زیبایی‌ها بپیچی.

برداشت: دل تیره و سیاه که به زیبایی خورشید پنهان است، چرا با ناله و گریه و غم شب، صبح خود را روشن نمی‌کنی؟

برداشت: عجیب‌تر از تو در این دنیا وجود ندارد، پس چرا به خودت با تعجب نگاه نمی‌کنی؟

برداشت: زندگی خضر (نماد جاودانگی) چه ارزشی دارد اگر عشق را در نظر نگیری؟ پس نباید با چشمی ناامید به این عمر کوتاه نگاه کنی.

برداشت: در روز ارزشمند توحید، تو را می‌شمارند و مورد توجه قرار می‌دهند که هیچ‌گونه جدایی و تفرقه‌ای از خاک تا شکر نداشته باشی.

برداشت: چرا از پنجره‌ی زیبا نگاهی به بیرون نمی‌اندازی و لب به گله نمی‌گشایی؟ مگر نمی‌دانی که همه چیز به دست خودت است و نباید در گذشته غرق شوی؟

برداشت: اگر کسی به خاطر تو دلش را ببیند و از درد عشقش بگوید، تو نباید به هیچ چیزی اهمیت دهی و از خودت دور شوی.

برداشت: زمین پر از اندوه و رنج است، اما تو چرا می‌خواهی بخشی از این خاک را بر سر خود بریزی؟

برداشت: هیچ کس در مهمانی من به هوشیاری من توجهی ندارد و ممکن نیست کسی از حال و احوال من بی‌خبر باشد.

برداشت: تو مثل کسی هستی که بی‌خیال از درد و رنج دیگران، در خواب سنگینی فرو رفته‌ای و به آن حد رسیده‌ای که دیگر به آسیب و زخم‌هایت توجه نمی‌کنی.

برداشت: به خاطر تلاش و کوشش خود در عشق، هرگز نباید از مسیر عشق فاصله بگیری. اگر می‌خواهی به هدف برسی، باید از راه‌های میانبر دوری کنی و با دقت و حوصله به مسیر ادامه دهی.

برداشت: حالا که موقعیت و فرصت موفقیت را در اختیار داری، چرا از این جای خالی و بی‌حاصلی حرکت نمی‌کنی؟

برداشت: اگر بخواهی به عمق دل و احساسات دیگران پی ببری و رازهای آنها را کشف کنی، باید ریسک کنی و نگران مسائل و خطرات نباشی.

برداشت: به تو همیشه ارزش و مقام ویژه‌ای داده نمی‌شود، همچون روشنی آفتاب که اگر به آن توجه نکنی، به سادگی زیر پا می‌رود.

برداشت: دوست و همراهت به سفر رفته و تو باید که بدون سفر، از خودت خارج شوی و عزم این سفر را در دل داشته باشی.

برداشت: من در سکوتی عمیق خود را می‌یابم و از تو می‌خواهم که چرا بر درد و رنج من نمی‌افزایی؟

برداشت: اگر به دنبال تغییر حال خود و رهایی از حسرت و ندامت هستی، باید مانند انگور به کمر درخت نچسبی و به هر چیزی که سلامت را به خطر می‌اندازد، وابسته نشوی.