غزل شمارهٔ ۶۸۷۷

برداشت: چه درد و رنجی باید بکشید تا زیبایی و لطافت چهره‌تان همچون گل، از شراب عشق و شور زندگی نمایان شود.

برداشت: تو که از مکیدن لب‌های خود شراب می‌سازی، چرا باید دل مردم را آزار دهی و خشمگین کنی؟

برداشت: اگر تو بخواهی، حتی هزار خانه هم تحت تأثیر غم و اندوه قرار نمی‌گیرند، مانند سیلابی که همه چیز را خراب می‌کند، به دامن تو چیزی نمی‌چسبد.

برداشت: به خاطر اینکه احساس نزدیکی و هم‌تای بودن عمیقی با تو دارم، جایی برای تعجب نیست اگر در هنگام دیدن من، خودت را نیز در آینه ببینی.

برداشت: هر هزار گل که از شبنم شاداب و نازنین می‌شود، به خاطر نگاه پاک و معصوم توست. آیا می‌توانی از این نگاه پرطراوت و دلنشین دوری گزینی؟

برداشت: وقتی به باغ می‌روی، مانند درخت سرو با زیبایی و وقار باش و مانند پرندگان، آزادانه و با شجاعت به سوی هدف‌هایت برو.

برداشت: اگر در فصل خزان، گل‌های تو پژمرده شوند، این به خاطر سرما نیست. باید به خاطر عشق و احساسات گرم خود، آن‌ها را تازه و زنده نگه‌داری.

برداشت: فردا، نشانه‌های حیات و موفقیت برمی‌خیزد و تمامی زمان‌هایی که صرف خواب و بی‌تحرکی کرده‌ای، هدر می‌رود.

برداشت: در این فضا که پر از گنج‌های ارزشمند است، چرا وقت خود را بر چیزهای بی‌معنا و بی‌فایده صرف می‌کنی، مانند حبابی که در هوا می‌شکند؟

برداشت: صبح قیامت به تو نزدیک شده و تو هنوز در خواب هستی. وقت بیدار شدن از خواب فرا نرسیده است، اما موهای سفیدی که دارم، نشانه‌ای از گذر زمان است.

برداشت: مانند شمع، رشته زندگی تو کوتاه است، پس چرا با پیچیدگی و سختی، خود را دچار مشکل می‌کنی؟

برداشت: دل خود را از نقش و نگارها پاک کن و تا کی می‌خواهی با دیدن کتاب‌ها تنها چیزی را که در آن است، بفهمی؟

برداشت: تو آن‌قدر در غفلت و بی‌توجهی هستی که به جای زیبایی و جوانی، به پوسته‌ی ظاهری و رنگ موی سفیدت اهمیت می‌دهی؟

برداشت: اگر بتوانی مانند یک شمشیر دقیق و تیز، با قناعت و رضایت، زندگی‌ات را به سادگی و بدون تشویش بگذرانی، در آن حال می‌توانی بر همه چیزهای دنیا تسلط و مالکیت داشته باشی.

برداشت: اگر دل خود را مانند شبنم لطیف و زنده کنی، می‌توانی به زیبایی و روشنایی زندگی دست پیدا کنی. در این چمن، به نور و درخشش زندگی خواهی رسید.