غزل شمارهٔ ۶۸۷۴

برداشت: تو نمی‌دانی درد و رنجی که همیشه وجود دارد چه قدر ارزشمند است. همچنین نمی‌دانی که داشتن آرامش و راحتی بدون زحمت چه معنایی دارد.

برداشت: آیا تاکنون تجربه‌ای از سفر در حالتی از بی‌خبری و ناآگاهی داشتی؟ نمی‌دانی که این حالت چگونه است و چه احساسی دارد؟

برداشت: تو هنوز درگیر وابستگی‌ها و مسائل دنیوی نشده‌ای، پس نمی‌دانی که طوفان و مشکلات زندگی چقدر می‌توانند تأثیرگذار باشند.

برداشت: شما توجهی به زیبایی و نرمی شبنم نداری. حالا که در این باغ در حال پرواز و جا به جایی هستی، چه می‌دانی از این زیبایی‌ها؟

برداشت: دل تو خوش است که در این بستان خوشحالی، میوه‌ای داری، اما تو نمی‌دانی که سرو روان چه حالتی دارد.

برداشت: کسی که در نیرنگ و فریب بهار بی‌خبر است، چه می‌داند از چهره زرد و رنگ و روی پاییز؟

برداشت: تمام عمر را در آسایش و راحتی سپری کرده‌ای، و هیچ غمی جز غم نان و آب نمی‌شناسی.

برداشت: در روز برزخ، دل تو مانند پارچه‌ای که در آفتاب نپوسیده، سالم مانده است. تو چه می‌دانی که درد و رنجی که کسانی دارند، چگونه است؟

برداشت: تو که هنوز از قید و بند جسم خود خلاص نشده‌ای، چگونه می‌توانی از عبور به عالم بالاتر و آسمان مطلع باشی؟

برداشت: تو که هنوز به کارهایت نرسیده‌ای، چه اطلاعی از وعده‌های دنیای باطل داری؟