غزل شمارهٔ ۶۸۷۲

برداشت: اگر در زندگی‌ات از شکر و شیرینی خالی باشی، به یقین با دل پر درد و ناله‌های بی‌پایان، احساس تنهایی و فقدان عمیق را تجربه خواهی کرد.

برداشت: آهای من! دریغ که در این دریا آن‌قدر گنجایش نیست که دل مثل صدف، بتواند مروارید خود را خالی کند و بگذارد.

برداشت: در روز نبرد، کسی که خود را به عنوان سپر قرار دهد و از تیغ نترسد، اجازه نمی‌دهد که به او آسیب برسد.

برداشت: چشم من به خاطر عشق در دنیا گریان نیست، بلکه به این دلیل است که جای جواهر عبرت‌ها خالی است و نمی‌تواند چیزی جز این را ببیند.

برداشت: زندگی مانند سیلی است که می‌تواند همه چیز را ویران کند. اما کسی که قبل از دیگران خانه‌اش را خالی کند، می‌تواند از این ویرانی در امان بماند.

برداشت: دل عارف از گذر زمان ناراحت نیست، چون دل او از صدای زنگ جرس در مسیر سفر پر است.

برداشت: دل عاشق از شکایت چیزی نمی‌گوید، مثل شمع که در برابر آتش نمی‌تواند بی‌نوا باشد و تنها می‌تواند با گدازش، خالی شدنش را نشان دهد.

برداشت: چگونه می‌توان شیشه‌ای را که تنها یک پیاله از خون دل در آن است، خالی کرد؟

برداشت: از پیوند با دریای باارزش، گوهرها به دست می‌آید، در حالی که اندیشه‌های بی‌محتوا مثل حبابی هستند که به زودی خالی می‌شوند.

برداشت: آه که در این باغ، هیچ خواننده‌ای نیست تا غنچه را از کیسه خود پر از طلا کند و به طراوت بیاورد.

برداشت: از یاد خدا دور نشو، زیرا دل مثل تسبیح است که اگر از وادی یاد او خارج شود، به راحتی از راه‌های مختلف تهی و خالی می‌شود.

برداشت: من تنها همدمم آه و ناله‌ی خودم است، زیرا دل سرشار از احساساتم در نسیم صبحگاهی به سوی آزادی پر می‌کشد.