غزل شمارهٔ ۶۸۶۵

برداشت: به جایی برو که آرامش و ثبات دارد، جایی که در آن درویش یا زاهدی زندگی می‌کند که هیچ نوع تغییر و آشفتگی در زندگی‌اش وجود ندارد.

برداشت: یک انسان پیاده و ناتوان زیر تابش شدید آفتاب، به آسمان پر از ستاره و بلند پرواز درویشی نگاهی می‌اندازد.

برداشت: ابر رحمت پاک به دامن اشفاق می‌نشیند و بر هر کسی که در مسیر درویشی است، باران رحمت و برکت می‌بارد.

برداشت: درنگ کن و شتاب نکن، زیرا روز حساب نزدیک است. از فرشته‌های رحمت، پاداش کار زحمت‌کشان درویش به موقع خواهد رسید.

برداشت: در یک توافق، مانند آب، مروارید همیشه در حال است و هیچ‌گاه کم و زیاد نمی‌شود؛ مانند جریان یک جویبار که سمبل زندگی ساده و بی‌ریای درویش است.

برداشت: کسی که به خاطر شجاعت و مردانگی‌اش مورد تحسین قرار گرفته، اکنون به مرحله‌ای از کمال و خودسازی در زندگی‌اش رسیده است که می‌تواند به مقام والای درویشی دست یابد.

برداشت: صبحی دلپذیر بود، ولی چهره‌ای که در آینه می‌دید، غبارآلود و کثیف به نظر می‌رسید، در حالی که آینه صاف و تمیز بود. این تصویر نشان‌دهنده‌ی تضاد بین زیبایی صبح و ناهمواری‌های درونی انسان است.

برداشت: دل را به اندازه یک روزنه، روشنایی آن داغ است. خوشا به حال دلی که در خیری و لطف درویشی داغدار باشد.

برداشت: در روز قیامت، هر کسی که بار سنگینی از سختی‌ها و مشکلات زندگی را بر دوش دارد، با آرامش و آسانی از پل صراط عبور می‌کند.

برداشت: ترک کردن دنیا و رها کردن بار سنگین زندگی در این چمن زیبا و سرسبز، نشانه‌ای از ساده‌زیستی و زهد درویشی است.

برداشت: از گل‌های بدون خار برای او دامن می‌سازند و پر می‌کنند، به پای کسی که در راه درویشی پر از خار شده است.

برداشت: چه نیازی به حمایت و همدردی افرادی داریم؟ چرا که رحمت خداوند، دل‌گرمی و تسلی‌دهنده درویش‌ها است.