غزل شمارهٔ ۶۸۶۲

برداشت: کجاست خوشبختی که تو در کنارم باشی؟ چرا از خودت فاصله می‌گیری و در کنار من نمی‌مانی؟

برداشت: اگر شراب بنوشی، من ساقی تو می‌شوم و اگر خواب باشی، باز هم در کنارت هستم.

برداشت: غرور زیبایی تو اجازه نمی‌دهد که نزد من بیایی و تسکین درد دل آسیب‌دیده‌ام باشی.

برداشت: مرا با یک نگاهت، به خاطر خودت خجالت‌زده کن. چطور ممکن است در روز حساب، تو خجالت‌زده من باشی؟

برداشت: از روی سادگی و بی‌خبری، به دل امیدوارم که وقتی تو به شکار من می‌افتی، من نیز شکار تو شوم.

برداشت: عجیب است که اگر تو از دل‌نگرانی‌های من باخبر باشی، چرا آینه‌ات را به من نشان نمی‌دهی در حالی که من به تو نگاه می‌کنم.

برداشت: به خاطر شرم عشق، ما ناامیدیم، حتی اگر در دل تو هنوز امید وجود داشته باشد.

برداشت: تو که مشغول به کارهای زیادی هستی، چگونه می‌توانی به فکر پایان مشکل من باشی؟