غزل شمارهٔ ۶۸۵۸

برداشت: در این باغ پربار، اگر نخواهی از میوه‌ها بهره‌مند شوی، هیچ‌گاه نمی‌توانی از نعمت‌های زندگی خودت استفاده کنی.

برداشت: تو را به چشمه حیات هدایت خواهد کرد، اما از اینکه عمر کوتاهی را سپری کرده‌ای و از رفتن آن حسرت می‌خوری، نگران نباش.

برداشت: به اندازه‌ی مهارت و استعداد خود، در زندگی زخم‌هایی را تجربه خواهی کرد که نشان‌دهنده‌ی مشکلات و کمبودها هستند. از شهرت و اعتبار بی‌اساس هنر و مهارت‌های خود استفاده نکن و فریب نخور.

برداشت: اگر بتوانی بر درد و ناراحتی خود صبر کنی، آسیب‌های روحی و زخم‌هایی که مشاهده می‌کنی، مانند طلایی درخشان بر چهره‌ات ظاهر نخواهد شد.

برداشت: اگر بخواهی در خیال خود، گل‌ها را بچینی و دنیای زیبایی بسازی، باید بدانی که در این مسیر نمی‌توانی از دردها و رنج‌ها دوری کنی و نمی‌توانی از خاری که زخم می‌زند، در امان باشی.

برداشت: با اراده و تلاش عالی، می‌توان از عشق و زیبایی‌ها بهره‌مند شد، اما اگر تلاشت کوتاه‌مدت باشد، از این باغ ثمره‌ای نخواهی داشت.

برداشت: اگر تو به غیر از دل خود روزی دیگری نداشته باشی، پس گناهی که بر عهده‌ی مایده (نعمت‌ها و رحمت‌ها) می‌گذاری چیست؟

برداشت: این دنیا چیزی ندارد که به آن امید داشته باشی. از درخت سرو میوه‌ای نمی‌چینی و از چوب بید چیزی بر نمی‌داری.

برداشت: اگر صبح زود شکرین خوابیده‌ای، مثل مغز پسته، فریب شیرینی خواب را نخور و سحرانه بیدار شو تا از لذت‌های آن بهره‌مند شوی.

برداشت: هزار لقمه خوردن ضرری ندارد، اما باید هوشیار باشی که لقمه‌ای که بدون آگاهی می‌خوری، ممکن است مشکل‌ساز باشد.

برداشت: اگر توان فرار از دوستی و آشنایی با مردم را نداری، سعی کن آن را امتحان کنی و با دیگران ارتباط برقرار کنی تا از درد و رنج دوری کنی.

برداشت: سرنوشت به دست تو مشخص شده است، همانطور که لنگر عقل به تو کمک می‌کند تا از هر موجی که ممکن است خطرناک باشد، دوری کنی و بر روی دستت بایستی.

برداشت: اگر مانند ماه نو در دل کسی جا نگذاری، به کسی دیگر نیز اعتماد نکن و از دل خود مراقبت کن.

برداشت: به خودت سخت نگیری و کسی را آزار نرسانی، چون ممکن است عواقب عمل تو به خودت بازگردد و ضربه‌ای به خودت وارد کند.