غزل شمارهٔ ۶۸۵۷

برداشت: هزاران افسوس که در مسیر زندگی، به خاطر بی‌خبری‌ام نتوانستم از دنیای نا آگاهی چیزی بفهمم یا خبری به دست آورم.

برداشت: در این بهار که زمان تماشای زیبایی‌هاست، من در آشیانه‌ای نشسته‌ام و از خاطر پرنده‌ای شکست‌خورده می‌اندیشم.

برداشت: آه، که همه چیز در زمین به خاطر نادانی هدر رفت؛ من هم مانند نخل در کنار راه، تنها بار سنگینی از بلایای زندگی را بر دوش دارم.

برداشت: شیشه‌‌ای که در دکان شیشه‌گری قرار دارد، از ترس شکست به خود می‌لرزد، هرچند که او یک شیشه است.

برداشت: بید به نقطه‌ای رسید که دیگر نمی‌تواند از گیاه جدیدی متصل شود. پس از تلاش بسیار، بهتر است از تلخی و ناامیدی شکایت نکنی و رضایت خاطر خود را از بی‌ثمر بودن این تلاش‌ها برهم نزنید.

برداشت: به دلخوشی‌های ناپایدار و زودگذر وابسته نشو، چرا که عمر چیزهای زیبا و کوتاه‌مدت مانند هلال ماه، تنها چند هفته بیشتر نیست و به سرعت سپری می‌شود.

برداشت: بر دل کسانی که بیدارند و در جست‌وجوی روشنی و زیبایی هستند، غم را نخور و نگذار که بر آن‌ها اثر بگذارد، چرا که درد و رنج همانند تیغی است که به سوزش و ناله می‌انجامد.

برداشت: انتظار داشتن از من که پیامی یا نامه‌ای بفرستم، بیهوده است؛ چون با رفتنت، عقل و فکر من هم در سفر و دوری رفته‌اند و دیگر نمی‌توانند به خودشان بیایند.

برداشت: شکوفه صبحگاهی با یک حرکت سریع خود را به آفتاب رساند و در این حرکت، به زیبایی و روشنی نگاه کرد.

برداشت: به زیبایی چهره و خط خوش دختران جوان نمی‌توان به سادگی قضاوت کرد، زیرا که این زیبایی و دلنشینی در وجودشان به وضوح وجود دارد و نیازی به توصیف ندارد.

برداشت: چه کسی می‌داند ارزش زیبایی و لطافت چهره دل‌فریب را؟ گروهی از مردم که هرگز چهره شیرین و دلنشین را ندیده‌اند.

برداشت: چگونه می‌توانم از دیگران اطلاعاتی به دست آورم، در حالی که خودم از وضعیت خودم هم بی‌خبرم؟

برداشت: طولانی کن تأثیر زندگی‌ات را، زیرا در این دنیا مرگ بدون اثر بوده و نمی‌ماند.