غزل شمارهٔ ۶۸۵۲

برداشت: اگر دنیا برای ما حق و شایسته بود، رزق و نعمت‌های زندگی چون شکر شیرین و خوشمزه می‌بود.

برداشت: اگر با سختی و زحمت زیاد به دنبال روزی و رزق باشی، تمام برکات و نعمت‌های عالم از آسیا به دست می‌آید.

برداشت: اگر عمر انسان به ثروت وابسته بود، پس چگونه ممکن بود که گل سرخی دو هفته طول عمر داشته باشد؟

برداشت: اگر لذت‌های دنیا در کنار ناکامی‌ها قرار نگیرد، پس مسلماً گنجینه‌ بی‌نظیر در دندان اژدها وجود نخواهد داشت.

برداشت: اگر خوشی و ناخوشی برای مردم همیشه لازم بود، پس همه چیز باید در یک وضع و حال باقی می‌ماند.

برداشت: اگر در مسیر طلب و خواسته‌ات قدم برداری، کلید دستیابی به خوشبختی و سعادت را در اختیارت خواهی داشت و در این راه به اندازه‌ی یک هزار پا توانمند خواهی بود!

برداشت: اگر به اندازه نیاز هر چیزی اهمیت قائل می‌شدیم، نمک نیز به اندازه جان عزیز و با ارزش می‌شد.

برداشت: این افراد حقیر اگر روزی هر کدام به تنهایی بودند، چه بلایی بر سر هم می‌آوردند!

برداشت: اگر به مقام و اعتباری دست یافتی، بدان که آن جایگاه واقعاً شایسته فردی است که دانش و سخنی بزرگ دارد.

برداشت: اگر هر کس به اندازه تلاش و کوششی که می‌کند، به دستاوردهای بزرگ برسد، مقام والایی همچون صائب می‌تواند نصیب او شود.