غزل شمارهٔ ۶۸۵۱

برداشت: هزاران پیوند دوست‌ داشتن با دیگران دارم، اما همین که تو با تیغ محبت بر جانم زخم می‌زنی، همه‌ آن‌ها بی‌معنا می‌شود.

برداشت: تو که هر مژه‌ات مانند تیغی منحرف و زهرآلود است، دیگر چه نیازی به این است که شمشیر را به میان بیاوری؟

برداشت: اگر من به خاطر صحبت‌های تلخ و ناگوارم، دنیای دیگران را تلخ کرده‌ام، آیا با یک بوسه و نوازش، می‌توان این تلخی را از بین برد؟

برداشت: در این دو هفته که می‌توان از روی تو گل چید، در هنگام قرار ملاقات با دوستان، چه چیزی بر روی آنها گذاشته‌ای؟

برداشت: به خاطر اشتیاق بی‌حد و حصرم، مرا مجازات نکن. چرا باید خطای گرگ را به پای سگی که شب را پاسداری می‌کند بنویسی؟

برداشت: وقتی که گل نمی‌تواند رنگ وفا را بر چهره‌اش نشان دهد، در این باغ چه نیازی به ساختن آشیانه است؟