غزل شمارهٔ ۶۸۵۰

برداشت: دل من را با یک نگاه خود تحت تاثیر قرار دادی و بدون اینکه چیزی بگویم، مرا از سخن گفتن بازداشتی.

برداشت: در یک فضا و جمعی پر از زیبایی، چهره‌ای دلنشین و گرم وجود دارد که همچون شمع‌های روشن، درخشندگی و زندگی خاص خود را به نمایش می‌گذارد و با وجود دشواری‌ها و موانع، از دل آن فضا قدرت و انرژی مثبت را به سمت بیرون می‌فرستد.

برداشت: چقدر زیباست که در یک نسیم ملایم، درختان سرسبز و خوش‌قامت از چمن بلند شوند و به آرامی تکان بخورند.

برداشت: با یک حرکت، شهیدانی که در خون خود غوطه‌ور بودند، مانند آفتاب در صبح از کفن خود بیرون آمدند.

برداشت: با نشان دادن سیب زیبایی در دو دست، هزار عابد را به تماشا واداشتی.

برداشت: به خاطر عطر زلف خوشبو، غزالی که به رنگ مشک است، مانند پرده‌ای از موی نرم و لطیف، از سرزمین ختن بیرون آمدی.

برداشت: دل نگران و سرگردان چه می‌تواند بگوید، وقتی که ماه زیبای کنعان را به روش‌های عجیب از سرزمینش دور کردی.

برداشت: شعله زیبایی تو رنگ گل نیلوفر بنفش را به خود گرفته است، تا آنجا که از گل و یاسمن نیز سر برآورده‌ای.

برداشت: این بیت به نوعی از زیبایی و جذابیت عقیق و قدرت آن در جذب نگاه‌ها اشاره دارد. شاعر به آب و رنگ دلربای عقیق اشاره می‌کند و از آن می‌خواهد که از چشم‌های بد دور بماند. همچنین به ماجرای خون‌ریزی ستاره «سهیل» در یمن اشاره دارد که نشان‌دهنده‌ی اثرات منفی و تلخی نگاه بد است. به عبارت دیگر، شاعر در این بیت می‌خواهد بر این نکته تأکید کند که زیبایی باید از چشم‌های ناپاک دور باشد تا آسیب نبیند.

برداشت: بی‌دقتی در گفتار و نوشتار را نکهانی نکن، زیرا ممکن است درد و رنج کسی را آشکار کند.