غزل شمارهٔ ۶۸۴۹

برداشت: اگر به دنبال خواسته‌ها و آرزوهای دنیایی نباشی، مانند حبابی نخواهی بود که به راحتی از دریا جدا شود.

برداشت: اگر بر تن تو لباس فقر باشد و به خاطر آن پینه روی تمام بدنت باشد، هرگز نمی‌توانی از آنچه که هستی، کمتر و شکسته‌تر از یک بوریا به نظر بیایی.

برداشت: رضایت خدا به رضایت تو وابسته است، پس چرا از آنچه که خدا می‌خواهد راضی نمی‌شوی؟

برداشت: آیا کسی هست که در هنگام مرتکب شدن به گناه، از شرم نسبت به دیگران به سمت خطا نرود؟

برداشت: از دیگران بیش از حد انتظار نداشته باش و به خودت شرمنده نباش، زیرا اگر مردم از تو دور شوند، تو همچنان از خودت فاصله نمی‌گیری.

برداشت: از دانه‌ی بی‌فایده‌ات نشان روشنی نیست، مانند آبی که در این آسیا نمی‌چرخد و تنها سفید و بی‌اثر است.

برداشت: دست از دنیا و نعمت‌های آن برکشیده‌ای و مانند خضر، که نماد حیات جاویدان است، از آب زندگی دور مانده‌ای.

برداشت: اگر سکوت کنی و خاموش باشی، نمی‌توانی به درستی به عمق موضوع پی ببری. مانند شانه‌ای که برای باز کردن گیسوانی خاص ساخته شده است، تو هم نیاز به آرامش و خاموشی داری تا به حقیقت نزدیک شوی.

برداشت: اگر از تجربه‌های دیگران استفاده نکنی و با آن‌ها آشنا نشوی، نمی‌توانی درک درستی از خودت پیدا کنی و به بلوغ فکری نرسی.

برداشت: اگر از نادانی و بی‌توجهی به حقیقت دست برنداری، هرگز نمی‌توانی راهنمایی برای دیگران باشی.