غزل شمارهٔ ۶۸۴۷

برداشت: وقتی از وجود و ماهیت خود غافل نیستی، نمی‌توانی به مراحل بالاتر بروی.

برداشت: هرگز از این دنیا و سرانجام آن غافل مشو، زیرا اگر به فکر زندگی و دنیای دیگر نیستی، ممکن است نتوانی به درستی عمل کنی.

برداشت: اگر در مسیر یادگیری هنر قرار نگرفته‌ای، نباید عیب‌های ذاتیت را به نمایش بگذاری.

برداشت: به مانند مروارید درون صدف، ارزش تو به خاطر قرار گرفتن در محیطی خاص است. چرا از این محیط نمی‌خواهی بیرون بیایی و به نمایش گذاشته شوی؟

برداشت: ستاره تو به خاطر زود رفتن، به آن قدر است که تو با بختی خراب مانند جرقه‌ای که نمی‌افتد، مواجه شده‌ای.

برداشت: عقیق که سنگی زیبا است، از یک زخم عمیق بر جگر به وجود می‌آید. حالا چرا به فکر آن زخم و درد نمی‌افتی؟

برداشت: اگر تو به دلیل نپختگی و نداشتن تجربه در زنجیر بندگی قرار نگرفته‌ای، چرا درختی که ثمر نمی‌دهد نمی‌باشی؟

برداشت: از زیبایی و لطافت وجود تو، مرگ به آرامی نزدیک می‌شود، اما تو چون همیشه شاداب و بازیگوش، به فکر سفر و جدایی نیستی.

برداشت: در لحظه‌های عبادت و نماز، می‌توانی چیزهای گمشده و ارزشمند را پیدا کنی. چرا به فکر خودت و آنچه که در درونت هست، نمی‌پردازی؟

برداشت: اگر می‌خواهی به قافله برسدی، باید راه را ببندی و خود را به جلو برسانی، زیرا اگر از دیگران عقب بمانی، برق و باد تو را کنار می‌زنند.