غزل شمارهٔ ۶۸۳۸

برداشت: به خودت بپرداز و نشانه‌های وابستگی را فراموش کن؛ قبل از اینکه به خاک و باد تبدیل شوی، زندگی را به طریقی معنا کن که نیازی به رقابت و خودخواهی نداشته باشی.

برداشت: مرگ همچون مویی به راحتی از تو جدا می‌شود، اما اگر مانند جوهری از فولاد باشد، در رگ و ریشه‌ات استحکام دارد.

برداشت: دنیا به تو و مرگ تو اهمیتی نمی‌دهد؛ اگر تو از بغداد بروی، دیگر آب‌های جاری وجود نخواهند داشت.

برداشت: من آنقدر بدخلق و بخیل نیستم که بخواهم با تو دشمنی کنم، ولی تو هم آنقدر بی‌رحم نیستی که از رنج من خوشحال شوی.

برداشت: دنبال روزی دیگران بودن و برای آن تلاش کردن، نتیجه‌ای نخواهد داشت. بهتر است هر شخص به فکر تامین معیشت خود و خانواده‌اش باشد.

برداشت: اگر روزی رخسار زیبای تو در بهشت نمایان شود، باعث شرم همیشگی خواهد بود، چرا که زیبایی تو در مقایسه با آنچه در بهشت وجود دارد، برتر است.

برداشت: سنگلاخ و دشواری‌های راه عشق همچون ریگ‌هایی هستند که نفس را می‌دزدند. این مسیر، راهی نیست که به سادگی بتوان از آن عبور کرد، همچون سیلی که ناگهان به فریاد می‌آید.

برداشت: بخت بدی که به تو رسیده، چیز عجیبی نیست اگر از راه نادرست به هدایت و راهنمایی می‌پردازی.