غزل شمارهٔ ۶۸۳۶

برداشت: چند بار می‌خواهی به هر چیزی که می‌بینی، تمایل داشته باشی؟ بهتر است یک جا جمع شوی تا بتوانی به درون خود و حقیقت خود نگاه کنی.

برداشت: چشم خود را باز کن و ببین که چقدر از کوتاه‌نظری دور هستی، آیا تیر نگاه‌های سحرآمیز و ابروهای کمان‌سان را نمی‌بینی؟

برداشت: ای مجنون! حسن لیلی دیگر آن‌قدر در پرده پنهان نیست، پس چرا مدت‌ها نشستی و فقط زیبایی را از دور می‌بینی؟

برداشت: در روزی که به کمال برسی، قدرت درک و بینایی‌ات به حدی می‌رسد که می‌توانی این جهان را با چشمی آگاه و هوشمند ببینی.

برداشت: بیا و در میدان بازی زندگی، با تسلط و سبک‌بالی قضا و قدر، شرکت کن تا تماشا کنی که چگونه جهان زیر پای او قرار دارد.

برداشت: جنگیدن با تغییرات و حرکت‌های جهان نشان‌دهنده‌ی کوتاه‌نگری است و بهتر است از قدرت بازو و اراده خود برای عمل استفاده کنی، نه فقط به تکیه بر چرخش و تغییرات طبیعی.

برداشت: تو که زیبایی‌های خود را با ناز و عشوه نشان می‌دهی، وای بر آن روزی که او را از نزدیک ببینی و قد بلندش را بخواهی.

برداشت: گفت‌وگو درباره جسم و روح زود از هم جدا می‌شود. این موضوع مثل این نیست که همیشه یک سرو را در کنار جوی آب ببینی.

برداشت: زمانی که شرم تو آشکار شود، مانند کشتی طوفانی خواهد بود که وقتی خود را در ترازویی می‌نگرد، سرانجام آن را نشان می‌دهد.

برداشت: اگر با چشمان زیبا و شیطنت‌های خاص به کسی نگاه کنی، و در آن نگاه چیزی جز خالی بودن نبینی، ممکن است احساس کنی که آن شخص خیلی چیزها از تو طلب می‌کند.

برداشت: صائب می‌گوید که اگر از محدودیت‌های آسمانی و دنیا خارج شوی و در زندگی‌ات تغییراتی ایجاد کنی، مثل خورشید درخشان خواهی شد و زیبایی‌ها و استعدادهای زیادی را در خود خواهی دید.