غزل شمارهٔ ۶۸۳۴

برداشت: تا زمانی که تو مانند شانه، دل را برای در آغوش کشیدن آماده نکنی، نمی‌توانی دستانت را در میان آن زلف‌های پیچیده و زیبا فرو ببری.

برداشت: اگر بر عقل و فهم خود شک داری و به تردید افتاده‌ای، بهتر است که به آن شخصیت زیبا و باوقار نگاه نکنی.

برداشت: اگر بخواهی زندگی‌ات به مانند مرواریدهایی با طعم شیرین از آب باشد، باید از تلخی‌های زندگی دوری کنی، مانند صدفی که از دریا دوری می‌گزیند.

برداشت: اگر دستت را مانند موج به گردن نگیری، نمی‌توانی به ساحل برسی و در این دریای خطرناک و پرخطر از کمر خودت محافظت کنی.

برداشت: می‌توانی از دل‌مشغولی‌هایت بکاهی و همچون گلی در حضور نسیم، شکایت‌های خود را بیان کنی، اما نباید از این کار دست بکشی.

برداشت: وقت خود را گرانبها بشمار و آن را جدی بگیر. روز خود را به فکر کردن درباره فردا ناامید نکن و از آن لذت ببر.

برداشت: به نکات و تجربیات ارزشمند زندگی دقت کن و آنها را از دست نده، زیرا تماشای بی‌فایده و سطحی می‌تواند تو را از یادگیری بازدارد.

برداشت: خانه‌ای که در چشم تو می‌سازد مانند مگس است؛ به جایی می‌نشیند که با مردم بی‌شرم رفتار خوبی نداشته باشی.

برداشت: اگر بخواهی در برابر مشکلات و سختی‌ها آسیب‌پذیر نباشی، باید از سادگی و بی‌احتیاطی پرهیز کنی. نباید به خاطر بی‌دقتی و خنده‌های نابجا، خود را در معرض خطر قرار دهی.

برداشت: با دل شکسته‌ای، ای صدف که هنوز ناپخته‌ای، بساز؛ تا زمانی که تو به دریای گرانبها وصلی، دیگر به خودت لطمه نزن!

برداشت: نمی‌توان به تو دنیای مادی و فانی را ارائه داد تا تو به‌عنوان یک انسان آزاد، پشت به آن کنی و از آن فاصله بگریزی.

برداشت: اگر به درمان درد سوزان دل خود فکر نکنی، هیچ گاه نمی‌توانی از آن رنج رهایی یابی، حتی اگر بهترین داروها را در دست داشته باشی.