غزل شمارهٔ ۶۸۲۶

برداشت: ای ساقی، من در درد شرم و حیا می‌سوزم، لطفاً دو سه جامی پر کن تا از این شرم و خجالت رها شوم.

برداشت: ما به یک بوسه از شوق و محبت قناعت می‌کنیم، پس ای ساقی، بر دل تشنه ما رحم کن.

برداشت: چند وقت دیگر مانند شمع درون محفظه باشی؟ بی‌هیچ زحمت و سختی، لباس خود را بگشا و بِرَس به ما، ای ساقی.

برداشت: پنبه را در صبح زود از چشمان مینا بردار تا نور آفتاب بر او بتابد، ای ساقی.

برداشت: تو به لب جامم بوسه زدی و در دستانم عمر خوشی را گذاشتی، همچنین طعم زندگی‌ات را ای ساقی!

برداشت: من چون برگ درختان در فصل پاییز پژمرده و نزار شده‌ام؛ تو ای ساقی، رنج و غمِ خود را در جام می لعل بریز تا از آن شراب بنوشم.

برداشت: دهانم به خاطر شیرینی لبت پر از شکر شده و نمی‌دانم چطور از دو لب شکرینی تو، ای ساقی، صحبت کنم.

برداشت: شعله‌ای که به روغن سوخت نمی‌کند، نمی‌تواند پایدار بماند. همچنین، روح و نفس آدمی بدون دلخوشی و شادی نمی‌تواند رشد و ترقی کند. ای ساقی، به ما هم مینگر و ما را سیراب کن.

برداشت: درباره زحمت استفاده از رنگ حنا بر دستان سفید خود، نگرانی نداشته باش. زیرا رنگ حنا نور و روشنی خاصی را به وجود می‌آورد. ای ساقی، بگذار که این زیبایی را احساس کنیم.

برداشت: اگر خضر از خوشگلی و خاصیت جام باده بویی ببرد، آب حیات را به او بده و صورتش را نشان بده، ای ساقی.

برداشت: اگر قطره‌ای از شراب گرم من بر زمین بیفتد، از خاکی که شور است، گل زیبایی به وجود می‌آید. ای ساقی!

برداشت: ای ساقی، آیا با بی‌رحمی می‌خواهی از نظر دور کنی کسی را که در جستجوی وصال تو است و دلش پر از عطش است؟