غزل شمارهٔ ۶۸۱۷

برداشت: بهاری برایم مهم نیست، من در گوشه‌ای محصور هستم که با آرامش از عمق وجودم نفسی بریزم.

برداشت: افرادی که درک عمیق ندارند نمی‌توانند به عمق معانی پی ببرند؛ زیرا سرچشمه‌های واقعی دانش و آگاهی از دریاهای بزرگ حکمت و شگفتی به دست می‌آید که فقط افراد آگاه و عمیق‌نگر می‌توانند به آن‌ها دست یابند.

برداشت: دل ناامید با نصیحت و آگاهی بهتر نمی‌شود، و کسی که در خواب است با صدا و هیاهو بیدار نخواهد شد.

برداشت: اگر قافله جلو و عقبش را خوب تنظیم کند، به زودی مسیر را به راحتی طی می‌کند و به منزل می‌رسد.

برداشت: دل ما از حرف‌های بی‌محتوا روشن شده است. حال آینه چه می‌تواند کند وقتی نفس آدمی نامنظم و پریشان است؟

برداشت: کسی که از تنهایی و دوری لذت می‌برد، مانند صیادی است که به فریب دادن و شکار مگس‌ها با هنر عنکبوتی خود افتخار می‌کند.

برداشت: دور و برم افرادی هستند که به خاطر شوق و عشق به تو، مرا عذاب می‌دهند. اما اگر کسی راهی به تو پیدا می‌کرد، من چه می‌توانستم بکنم؟

برداشت: سرنوشت و قضا و قدر به ما فرصتها و محدودیت‌هایی می‌دهد و هیچ‌کس نمی‌تواند از موانع و مشکلات زندگی به راحتی عبور کند. در واقع، هیچ کس نمی‌تواند به تنهایی بر مشکلات چیره شود و از سختی‌ها رهایی یابد.

برداشت: خداوند نگهدار است از بلاهای زمان؛ جایی که نگهبانی نباشد، دزد کمتر ظهور می‌کند.

برداشت: دل من به خاطر آرزوهای بی‌مورد و نا‌به‌جا دچار غم و اندوه شده است. وقت خوشی فرا می‌رسد که دیگر از دنیا هیچ درخواستی نداشته باشم.