غزل شمارهٔ ۶۸۱۵

برداشت: چقدر از خواب عمیق و بی‌خبر بودن دست برداری و به دنبال خوشبختی و موفقیت بری؟ در دل تاریکی، برکت و زندگی جاودانه‌ای نهفته است که باید آن را جستجو کنی.

برداشت: اگر در این دنیا تنهایی و دوری از دیگران را انتخاب کنی، در آن‌سوی مرگ، آرامش و بهشت تو به شکل یک گور خالی خواهد بود.

برداشت: اگر در دنیا به خاطر نامهربانی‌ها و سختی‌ها دچار مشکل شوی، باید بدانی که درهای رحمت و نعمت به روی تو باز خواهد شد. حتی اگر در دل باری از ملامت و مشکلات داشته باشی، به کمک ایمان و صبر می‌توانی از آن ها عبور کنی.

برداشت: اگر تو مانند موری که به جستجوی نعمت‌هاست، قناعت و بسندگی را در خود پرورش دهی، حتی خاک شکرزار تو نیز با چشم شور و شوق نگریسته می‌شود.

برداشت: این بیت به تصویر کشیدن حالتی است که فردی با مشاهده زیبایی یا جذابیتی خاص، احساس شرمندگی و خجالت را تجربه می‌کند. دست خود را با خون به خاطر دلشکستگی یا غم توصیف کرده و به زیبایی‌هایی که به آن‌ها می‌نگرد، همچون گل‌های رنگارنگ اشاره می‌کند. این احساس به نوعی نشان‌دهنده تضاد بین زیبایی و دردهای درونی است.

برداشت: این جمله می‌گوید که اگر بتوانی یک پیوند و همبستگی عمیق و معنادار ایجاد کنی، این کار بسیار ارزشمندی است و درست نیست که از آن غافل شوی یا به صرف صحبت‌های بی‌محتوا بپردازی.

برداشت: در روز قیامت، گل بی‌خار تو نمایان خواهد شد، به پشت دستی که تو با افسوس و پشیمانی زخمی‌اش کرده‌ای.

برداشت: تو که از زیبایی گل لذت می‌بری، بدان که این لذت بیشتر است از این که فقط به بوی خوش آن از دور گوش فرا دهی.