غزل شمارهٔ ۶۸۱۳

برداشت: سعی کن که دل خود را مشغول تماشای دنیا نکنی، تا اینکه حسرت و اندوه بر روح و جانت باقی نماند.

برداشت: این عبارت به این معناست که در این مسیر زندگی، نشانه‌ها و آثار بیشتری از عشق و شهوت وجود دارد تا آنچه که از قدم‌های انسان باقی مانده است. بنابراین، نمی‌توان به سادگی در گستره وسیع جهان عشق و شور و شوق قدم گذاشت.

برداشت: اگر به زندگی با شتاب و بی‌ملاحظه رفتار کنی، کنترل عمر خود را از دست خواهی داد. باید هوشیار باشی که اجازه ندهی زندگی از دستانت خارج شود.

برداشت: بستن چشم و کناره‌گیری از تماشای زیبایی‌ها و مسائل دنیا آسان است، اما تلاش کن که دل و احساساتت را در معرض نگرانی و اضطراب قرار ندهی.

برداشت: در این سخن گفته شده که انسان باید از دشمنانی که در نزدیکیش هستند، بیشتر حذر کند. گاهی اوقات خطرها از طرف افرادی که به ظاهر نزدیک به ما هستند، بیشتر از دشمنان بیرونی است؛ بنابراین، اگر فردی می‌خواهد در زندگی‌اش کنترل و اراده‌ خود را حفظ کند، نباید هر چیزی را به راحتی به زبان بیاورد و باید محتاط باشد.

برداشت: به زودی امید تو به ثمر خواهد نشست و به نتیجه خواهد رسید که بتوانی بار سنگینی را بر دوش نکشی و در زندگی سبکی را تجربه کنی.

برداشت: برای سفر طولانی‌مدت خود، باید اطمینان حاصل کنی که در چمدان زندگی‌ات نگرانی و تردید نداشته باشی.

برداشت: با دو صد چشم، راه تو را زیرنظر دارند و تیر به کمان نخواهد رفت تا زمانی که راست نباشی.

برداشت: عزلتی که به خاطر تو برمن آمده، همانند نام پرنده‌ای mythical به نام عنقا آسان است. تلاش کن و تمام قدرتت را به کار بگیر که از نام و نشانت هیچ اثری باقی نماند.

برداشت: زمانی که در این دنیا به راحتی می‌توانی از نعمت‌های زندگی بهره‌مند شوی و از عذاب‌های جهنم در امان باشی، چرا باید به سوی بهشت حرکت کنی؟

برداشت: عمر مانند کاروانی از دانه‌های شن است که مدام در حال حرکت است؛ پس این فریب را نخور که بتوانی بر روی این دانه‌های روان توقف کنی.

برداشت: قطره‌ای از دریا با کرم و بخشش گوهر ارزشمندی به دست می‌آورد، اما اگر بخواهد به خاطر یک نم خون در مژه‌اش، اشک بریزد، نباید اجازه دهد.

برداشت: هر رفتار نیکو و خوشایند به نوعی زبان خود را دارد و اگر بخواهی با دیگران نصیحت کنی، نباید تنها به زبان و گفتار اتکا کنی.

برداشت: به آرامی و با احتیاط گردن خود را نرم کن تا مبادا سر خود را به تیغ شمشیر بسپاری.

برداشت: ما به خاطر انتظار برکت و رحمت تو، بی‌کار و بی‌هدف هستیم و نمی‌خواهیم کارهای‌مان را به امید دیگران انجام دهیم.

برداشت: تو مرد باارزشی نیستی که به خاطر بی‌توجهی‌ات بار سنگینی را بر دوش خود حمل کنی.