غزل شمارهٔ ۶۸۱۲

برداشت: هر کسی که اهل علم و دانش است و نظر درستی دارد، به بیان او گوش کن. از هر گونه چشم‌زخم دور باش، زیرا او دارای زبانی تیز و نافذ است.

برداشت: لاف زدن و خودستایی نکن، چرا که تو هم مانند آینه، نشانه‌هایی از شرم و حیا را در خود داری.

برداشت: چرا باید با تعلل و نادیده گرفتن، کسی را اذیت کرد؟ تو که خودت مانند ابروهای پیوسته زیبایی و جذابیتی خاصی داری.

برداشت: چشم بازیگوش تو به عدالت نگاه نمی‌کند، وگرنه با هر نگاهی که می‌کنی، دنیایی را در اختیار داری.

برداشت: هرگز از تلخی‌های تو بهره‌ای نصیب من نشد، پس تو هم ای گل، خوشحال باش که توانایی بیان احساساتت را داری.

برداشت: ای گل ناز و بازیگوش! تو که به بهار فخر می‌فروشی و مغرور شده‌ای، نمی‌دانی که در پی چه ناگواری و سختی آینده در انتظار توست.

برداشت: این عبارت به این معناست که خدمت به افراد با تجربه و دانا، نشانه‌ای از موفقیت و افتخار است. اگر شخصی در زندگی‌اش شجاعت و جوانمردی دارد، باید به این نکته توجه کند که احترام به بزرگ‌ترها و استفاده از آموزه‌های آنها جزو ویژگی‌های پسندیده است.

برداشت: چرا باید به خاطر غم و مشکلات این مسیر پر از خار نگران باشی، وقتی که تو در بی‌خبری به راحتی و آرامش زندگی می‌کنی؟

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که در دل شب، سی شب مثل شب عید به سر می‌برد، اگر بتوانی از اندک روزی خود قناعت کنی و نان بخوری. به بیان ساده‌تر، خوشبختی و سروری در روزهای سخت هم ممکن است، به شرطی که راضی به کم داشته باشی.

برداشت: اگر در دل خود عشق و محبت نهفته‌ای داشته باشی، بالاخره روزی چراغ وجودت روشن خواهد شد و دل تو پر نور می‌شود.

برداشت: در برابر سرنوشت و تقدیر تسلیم باش و راضی به آنچه هستی، زیرا اگر از مسیر خود خارج شوی، کنترل زندگی‌ات را از دست خواهی داد.

برداشت: بی‌جهت و بی‌فکری صحبت نکن، صائب. اگر نشانی از انسان‌های اندیشمند داری، به نظراتشان گوش کن.