غزل شمارهٔ ۶۸۱۰

برداشت: چهره‌ات را از پشت پرده بردار تا بتوانم تو را ببینم و خود را از گریبان بیرون بیاور تا بتوانم نفسی تازه کنم.

برداشت: چرا از آب حیات، که زندگی و انرژی به تو می‌دهد، خود را محروم می‌کنی؟ تو که می‌توانی با لب‌های خود این زندگی را بچشی و از آن بهره‌مند باشی.

برداشت: چشمانت را از گناه دور نگه‌دار، زیرا آن‌ها قدرت جذب کردن دارند و تو با دل‌باختگی به مکان‌های مقدس توجه می‌کنی.

برداشت: اگرچه از تو طراوت و زیبایی می‌ریزد، اما تو مانند سروی در بهشت هستی که تشنه آغوش هستی و به محبت نیاز داری.

برداشت: چطور می‌تواند خیال تسخیر تو در دل عاشق بگذرد، در حالی که او در آینه به خود فکر فرار کردن را دارد؟

برداشت: من به دل‌سوختگان رحم می‌کنم، ای لب دوست، اگر می‌دانستی که چقدر نیاز به عشق و محبت داری.

برداشت: این بیت به این معناست که اگر تمایل به شنیدن ناله و درد و رنج دیگران داری، باید از آرامش و آسودگی خود چشم‌پوشی کنی و به واقعیت‌ها و غم‌های آن‌ها توجه داشته باشی. شنیدن درد و رنج دیگران نیازمند توجه و آمادگی برای پذیرش سختی‌هاست.