غزل شمارهٔ ۶۸۰۹

برداشت: اگر در موقعیت پرخطر به ساحل امید نگاه می‌کنی، باید بدان که در دل دریای پرماجرا، هنوز هم نشانه‌هایی از آرامش و زیبایی وجود دارد.

برداشت: اگر از دل شکایت کنی، نمی‌دانی چقدر حیف است که دو جهان در دل تو گرفتار شده‌اند.

برداشت: اگر در زندگی به آه و ناله مشغول شوی، نمی‌توانی نفس راحتی بکشی. اگر می‌دانستی چه مسیری طولانی تا رسیدن به مقصد در پیش داری، شاید متفاوت عمل می‌کردی.

برداشت: چطور می‌توانی این راه پرچالش را بپیمای، حال آنکه خودت از نشانه‌های قدم و تقید به زنجیرها رنج می‌بری؟

برداشت: زیبایی و نیکی مانند خورشید است که بر همه چیز می‌تابد و در واقع، همه ذرات دنیا در مقابل آن یکسان هستند. اما تو با محدودیت دیدگاهت، تنها به ظواهر و امکانات محدود توجه می‌کنی و از عمق و گستردگی زیبایی غافل هستی.

برداشت: باد پروانه کجا و دل تو کجا؟ تو که با نور خود در محفل دیگران را مجذوب می‌کنی و همچون شمعی هستی که صدها عاشق را به خود جذب کرده‌ای.

برداشت: چشم دارد که اگر به چهره‌ات نگاه کنی، اشک مانند آبی که از آیینه سرازیر می‌شود، جاری خواهد شد.

برداشت: می‌توان از سختی و تلخی صحبت‌های تو پی برد که از لابه‌لای کلماتت بوی زهر و نابودی می‌آید.

برداشت: شرم و حیا تو خیلی بیشتر از روشنی یک چراغ خبر می‌دهد. با نگاهی به چهره‌ات می‌توان فهمید که در درونت چه حسی داری.

برداشت: از زیبایی و جذابیت این لاله‌های عذاری (دختران زیبا) چه چیز جز سوختن دل و درد و suffering به دست می‌آوری؟