غزل شمارهٔ ۶۸۰۸

برداشت: چند تا از عیب‌های هنرمند را می‌توان به بازار آورد؟ چه تعداد از گل‌های زیبا را می‌توان به همراه خاری از بوستان به نمایش گذاشت؟

برداشت: هرگز کسی در این چمن سبز به تو توجهی نخواهد کرد، اگر مرغی در قفس بگیری، حتی اگر گل هم باشی.

برداشت: اگر از جایی عبور کنی که درس عبرتی در آن نهفته است، باید با احتیاط رفتار کنی تا به خطر نیفتی و نتوانی از دهان مار بگریزی.

برداشت: من این تضمین را می‌کنم که هیچ اندوهی به دل تو نخواهد نشست، اگر از نظر مردم دنیا روی برگردانی و به دیوار تکیه کنی.

برداشت: در جایی که ارزش و کیفیت اشیای گرانبها را نمی‌شناسند، چرا باید خودت را به فروش برسانی؟

برداشت: اگر چشم خود را با ظواهر بی‌فایده و زشت پر کنی، هرگز به گل خوشبو و بدون خار نخواهی رسید.

برداشت: بهتر است که تو صد درخت بلند را بپرورانی تا اینکه مرا بر سر دار ببری.

برداشت: چشم‌ها و نگاه‌ها مانند حباب‌هایی هستند که در دنیای پر از غبار و ناپاکی وجود دارند. بنابراین باید ببینید که چه جوهر و ارزشی از این دریای پر از امواج می‌توانید استخراج کنید.

برداشت: درد دل کسانی که غمگین هستند می‌تواند باعث بی‌قراری و ناراحتی دیگران شود. چرا باید خبری از مرگ را به کسی که بیمار است بدهیم؟

برداشت: اگر دل و ذهن خود را بیدار و آگاه کنی، می‌توانی به آرزوهایت و جلوه‌های زیبای زندگی دست یابی، همان‌طور که شبنم بر روی چمن نشسته و درخشان است.

برداشت: چند بار می‌خواهی مانند سکه طلا در نظر طلاکاران مدتی پشت به طلا کنی و سپس به بازار بیایی؟

برداشت: چهره‌ی زیبا و صاف خود را از طوطی ما پنهان نکن، زیرا تو می‌توانی سخن‌گفتن را به خوبی به نمایش بگذاری.

برداشت: ای پیام‌آور ناامیدی، بر دل بی‌تاب ما رحم کن، چرا که خبری نیست که یکبار با امیدی به ما بدهی.

برداشت: از صحبت‌های زخمی و تلخی که بیان می‌شود، مشخص است چه زیبایی یا نتیجه‌ای به وجود خواهد آمد. پس چرا لازم است من بر سر این صحبت‌ها تأکید کنم؟

برداشت: اگر بتوانی بر نفس خود غلبه کنی، به یقین می‌توانی از دل دریا، جواهرات با ارزش و زیبا را به دست آوری.