غزل شمارهٔ ۶۸۰۷

برداشت: هنگامی که صبحی مانند تو وجود ندارد، چه می‌توانی بکنی؟ وقتی که دل شب تاریک و پر از دود است، تنها نفس‌های کمی در اطراف تو باقی مانده است.

برداشت: عمر تو تنها به چند لحظه محدود است، چرا وقتت را صرف چیزهایی کنی که هیچ فایده‌ای ندارند؟

برداشت: اگر دود ناشی از زلف ایاز است، پس باید ارتباط آن را قطع کرد، چرا که این ارتباط باعث می‌شود که محمود به زنجیر کشیده شود و این کار نادرست و نابخردانه‌ای است.

برداشت: چون سیاوش از آتش گذشت، مردان ما به سختی و اراده نمی‌توانند از دود عبور کنند.

برداشت: از خودت زندگی تلخی نساز، صائب. این دود کثیف را کنار بگذار. اگر نمی‌توانی عود بسازی و آتش را روشن کنی، پس چرا به زحمت و تظاهر به آن ادامه می‌دهی؟