غزل شمارهٔ ۶۸۰۲

برداشت: عزیزم، به زیبایی و دلربایی بر سر ناز آمده‌ای. از دل من که چیزی باقی نمانده است که دوباره برایت بیایم.

برداشت: زلف‌های تو مانند رشته‌ای از جواهر درخشیده است و در هر جا که بروی، حتی اگر به ناز و فخر رفتار کنی، زیبایی‌ات مشهود است.

برداشت: در آغوش شیشه و با لیوانی در دست، در کنار چنگ بنشین و از نگاه بد دوری کن، چرا که خوب زیبا و دل‌انگیز آماده‌ای.

برداشت: ترک کن ناز و کبر را و از زیر پرده شرم بیرون بیا، چرا که حسرت و نیاز به تو در آغوشی تنگ و محدود رسیده است.

برداشت: شراب بنوش و بخر، دستت را به Dance درآور و پا بر زمین بکوب، تو به این میکده برای نماز نیامده‌ای.

برداشت: حضور تو به قدری برای من ارزشمند است که حتی از دل غمم برمی‌خیزم و زندگی‌ام را ادامه می‌دهم.

برداشت: ای ماه درخشان، به دل سوخته‌ام رحم کن، زیرا که من بارها در این آتش عشق فرو رفته‌ام.

برداشت: دل محراب از نور قندیل سرازیر شده است، چرا که تو ای دشمن، برای نماز در اینجا حاضر شده‌ای.

برداشت: وقتی به نسیم صبح می‌رسی، مانند افرادی که دلتنگ و سوخته‌اند، می‌توان فهمید که از کدام موهای بلند و دلربا آمده‌ای.

برداشت: وقتی دل من از دیدن تو سرد نشود، چگونه می‌تواند بر این واقعیت که تو همچون آینه‌ای گداخته و درخشان هستی، بی‌توجه باشد؟

برداشت: زیبایی ظریف و دلنواز تو آن‌قدر فوق‌العاده است که هیچ‌گاه نمی‌توان آن را به صورت و تصویر کشید. چه بیهوده است که آینه‌ساز بخواهد چنین زیبایی را در آینه نشان دهد.