غزل شمارهٔ ۶۸۰۱

برداشت: در کدام باغ و چمن، ای درخت سرو، به شکوفایی و زیبایی رسیده‌ای؟ که جذاب‌تر و دل‌فریب‌تر از خواب‌های بهار به نظر می‌رسی.

برداشت: با چهره‌ای زیبا و غرق در عرق، که چشمانش به من نگاه می‌کند! تو از زیبایی بهاری همچون سیل، به خانه‌ی من آمده‌ای.

برداشت: چشم بد دور! تو مانند جام و ظرف شراب از آغاز وجود، سزاوار بوسه و نزدیکی هستی.

برداشت: آنقدر مهربان و دلنشین باش که اگر کسی از دلشکستگی یا غم رنج می‌برد، اشک‌هایش بر مژه‌هایش بریزد. تو باید در دلجویی و تسکین دل‌های رنجور تلاش کنی.

برداشت: حواس‌پرتی و بی‌نظمی در افکارت باعث شده که به این مکان زیبا و پر از جزئیات بیایی.

برداشت: بارها مشاهده کرده‌ای که خورشید مانند کاسه‌ای پر از خون است. حالا به این خانه آمده‌ای و نمی‌دانی چه کار داری؟

برداشت: نوشداروی نجات و امان در میوه‌ تلخ و تلخی چون "حنظل" وجود ندارد. پس چرا به امید فرار از مشکلات و تنگناها به این منطقه سبز و خوش آب و هوا آمده‌ای؟

برداشت: دل ما را به یاد داستانی شیرین و دلنشین شاداب کن، داستانی که تو به خوبی و زیبایی آن را روایت کرده‌ای و شبیه به باران بهاری است که بر دل‌ها می‌بارد.